Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Oι Suicidal Angels κατάφεραν να γίνουν γνωστοί κι εκτός ελληνικών συνόρων, όχι τυχαία, αλλά βασιζόμενοι στην σκληρή τους δουλειά και στην πίστη σ' αυτό που κάνουν. Έτσι δεν επαναπαύτηκαν στις δάφνες του "Dead Again" και σε σύντομο χρονικό διάστημα, εξαπολύουν την νέα τους thrash επίθεση, με τον γλαφυρό τίτλο "Bloodbath".
Mετά την αποτυχημένη συνεργασία με τον Lou Reed για το ανεκδιήγητο "Lulu", οι Metallica κυκλοφορούν ένα ep, το οποίο αποτελεί μια φυσική συνέχεια του "Death Magnetic", του δίσκου όπου οι Metallica αποφάσισαν να επιστρέψουν στις thrash ρίζες τους. Το "Beyond Magnetic" περιέχει 4 τραγούδια που φαίνεται να περίσσεψαν από το τελευταίο τους άλμπουμ.
Oι Destruction είναι από τι μορφές του thrash metal. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία πως πλέον δεν συγκεντρώνουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον γύρω από το όνομά τους. Για μένα, αυτό συμβαίνει γιατί παίζουν thrash για το thrash και όχι μουσική με ουσία.
Oι Δανοί βετεράνοι του death\thrash επέστρεψαν όπως ένας κυνηγός κεφαλών. Τι κι αν γι' άλλη μια φορά υπάρχουν αλλαγές στο lineup; Η συνταγή παραμένει ίδια και απαράλλαχτη. Χάος, θάνατος και μίσος, σε ένα μείγμα από κιθαριστικά πυρά και ρυθμικά breakdowns.
Oι Vektor αν υπήρχαν στα '80s, τότε που το thrash βρισκόταν στις δόξες του, θα προκαλούσαν πολλούς να τους κατατάξουν στα σημαντικά συγκροτήματα. Κινούμενοι στον κλασικό thrash ήχο, τον εμπλουτίζουν με black στοιχεία, death riffs και προοδευτική αντίληψη με φουτουριστικές ανησυχίες όπως την δίδαξαν οι Voivod.
Ένας δίσκος των Megadeth πάντα είναι από μόνο του ένα γεγονός. Ο 13ος τους δεν είναι ο γρουσούζικος, αλλά σίγουρα δεν είναι και ο τυχερός. Ο Mustaine μπορεί να έχει φτάσει στο σημείο να γίνει αντιπαθητικός σε πολλούς λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του και της γενικότερης συμπεριφοράς του, όμως έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει! Είναι από τους μουσικούς που έχουν δώσει πολλά και ηθελημένα ή όχι διατηρεί το προφίλ του "κακού".
Mε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον περίμενα το τρίτο χτύπημα των Textures, της ολλανδικής μπάντας που είχαν καταπλήξει με το post\hardcore μεγαλείο του "Silhouettes". Μουσικοί με διαφορετικές καταβολές και προτιμήσεις καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα μωσαϊκό, με ποικιλία επιρροών και διαθέσεων. Οι αποχωρήσαντες Eric Kalsbeek (φωνή) και Richard Rietdijk (πλήκτρα) αντικαταστάθηκαν αντιστοίχως από τους Daniel De Jongh (ex-CiLiCe) and Uri Dijk (Ethereal).
Πόσο εύκολο είναι να δημιουργήσεις έναν άξιο διάδοχο για ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμς της προηγούμενης δεκαετίας; Το "The Blackening" είναι ίσως ο καλύτερος δίσκος των Machine Head, γι' αυτό οι προσδοκίες για το "Unto the Locust" ήταν εκτοξευμένες στην στρατόσφαιρα. Οι κίνδυνοι και τα ρίσκα ήταν πολλά για το συγκρότημα, αλλά δεν φάνηκε να κωλώνει απέναντι στην πρόκληση.
Kαιρό είχαμε να ακούσουμε νέο υλικό από τους Anthrax. Οκτώ χρόνια για την ακρίβεια. Ένα συγκρότημα που ανήκει στους Big 4 του (αμερικάνικου) thrash metal πρέπει να επισφραγίσει την επιστροφή του και την επαναφορά του Joey Belladonna ως τραγουδιστή με θεαματικό τρόπο. Νομίζω πως το "Worship Music" το καταφέρνει, φέρνοντας τα πάνω-κάτω. Αρκετά μοντέρνο ως προσέγγιση με τα thrash σημεία φυσικά να υπερτερούν.
Όλα αυτά τα χρόνια αναρωτιόμαστε γιατί το reunion με τον Cavalera δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ο μεν Max κυκλοφορεί αξιοπρεπή ή πολύ καλά άλμπουμ με τους Soulfly, υπήρξε και η σύμπραξη με τον αδελφό του στους Cavalera Conspiracy (αναμάσημα αλλά τέλος πάντων), ενώ από την άλλη οι Sepultura ψάχνονται τόσο σε μουσικό επίπεδο, αλλά και σε στιχουργικό. Τα "Dante XII", και "A-Lex" είχαν ενδιαφέρον και στα δύο επίπεδα. Εδώ φαίνεται πως χάνουμε την μπάλα...
Ο ανήσυχος και ιδιοφυής καλλιτέχνης που ακούει στο όνομα Devin Townsend κυκλοφορεί ένα ακόμη άλμπουμ με το project του. Πραγματικά δεν μπορείς να μαντέψεις κάθε φορά τι πρόκειται να ακούσεις κι αυτό είναι από τα μεγάλα ατού κάθε έργου του τρελο-Καναδού. Στο "Deconstruction", το πειραματικό rock, το industrial, το death, το black και η electro δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους, αλλά φτιάχνουν ένα κράμα που αποδεικνύει ότι η μουσική είναι μία.
Eίναι τρελοί αυτοί οι Σουηδοί. Βγάζουν ποιοτική pop μουσική, αλλά και ντουζίνες μεγάλων metal συγκροτημάτων. Θα αναρωτιέστε τι σχέση μπορεί να έχει και μόνο η αναφορά της λέξης pop σε παρουσίαση δίσκου των The Haunted. Αν το έγραφα μετά το "The Haunted Made Me Do It" θα με στραβοκοιτάγατε πολλοί από εσάς. Όμως, με την έλευση του Peter Dolving στην μπάντα, το thrash\melodic death έμοιαζε πολύ περιοριστικό σαν ιδίωμα για να χωρέσει την μουσική τους ευφυία. Το "Unseen" δεν είναι για αυτούς που αγάπησαν το συγκρότημα λόγω των αλα At the Gates θεμάτων που έγραφαν οι αδελφοί Βjorler.
Όσοι τους θυμάστε, θα αναρωτηθείτε "καλά υπάρχουν ακόμη αυτοί;". Ναι υπάρχουν και εκπλήσσουν όχι μόνο με την κυκλοφορία νέου άλμπουμ, αλλά κυρίως με το γεγονός ότι είναι πραγματικά καλό. Μπορεί το speed\thrash παρελθόν τους να παρουσιάζεται εδώ τιθασευμένο, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Κυρίως ακολουθούν τα χνάρια των Nevermore, παίζοντας αμερικάνικο heavy metal, αρκετά τεχνικό και με δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα. Ακόμη και το εξώφυλλο το έχει δημιουργήσει ο Travis Smith.
