Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Οι Charred Walls Of The Damned είναι ένα ακόμη συγκρότημα που αποτελείται από γνωστούς μουσικούς. Οι Richard Christy, Jason Suecof, Steve DiGiorgio και Tim "Ripper" Owens σίγουρα συνιστούν μια ομάδα που μπορεί να παίξει μεγάλη μπάλα. Ο δεύτερος δίσκος τους είναι γεγονός, κινούμενος στα ίδια power\heavy μονοπάτια, thrash-ίζοντας το ύφος σε σκόρπιες στιγμές.
Aπό αλλού το περιμέναμε, από την Αυστραλία μας ήρθε! Ο λόγος για μελωδικό progressive metal με space στοιχεία υψηλής ποιότητας. Οι Voyager από το πουθενά, έδωσαν στην ανθρωπότητα ένα έργο όπου η συνύπαρξη του power με το death και το μελωδικό metal γίνεται με τρόπο εντυπωσιακό. Μπορείτε να βρείτε στοιχεία από Nevermore, Pagan's Mind και Scar Symmetry, αλλά οι επιρροές της μπάντας φιλτράρονται από ένα καλλιτεχνικό ένστικτο που τους επιτρέπει να έχουν δικό τους ήχο και να γράφουν τραγουδάρες.
Από τα συγκροτήματα που σημάδεψαν την εφηβεία μου είναι σίγουρα οι Iced Earth. Κι όσο με γοήτευαν τότε, άλλο τόσο με έχασαν στην πορεία, ειδικά μετά και από το "Horror Show" όπου είχε φανεί η συνθετική κόπωση της μπάντας. Η ένταξη του Tim "Ripper" Owens με είχε προκαταβάλει θετικά, αλλά λίγο ότι ο Schaffer ήταν έξω από τα νερά του (θύμα των εμμονών του), λίγο ότι ο Owens δεν ταίριαζε με αυτό που είναι οι Iced Earth, περίμενα κάτι καλύτερο από τα μέτρια κατ' εμέ, "The Glorious Burden" και "Framing Armageddon".
Oι Γερμανοί Powerwolf, πραγματικά εκπλήσσουν ευχάριστα με τον νέο τους δίσκο. Όχι δεν ανακαλύπτουν εκ νέου το power metal, αλλά το "Blood of Saints" είναι πολύ διασκεδαστικό. Τα χορωδιακά μέρη τα ηχογράφησαν σε εκκλησία του 13ου αιώνα, δίνοντας εκκλησιαστική ατμόσφαιρα. Εκεί που σε κερδίζουν όμως είναι η συνθετική τους ικανότητα, αφού τα τραγούδια είναι πολύ καλά.
Oι Νορβηγοί Communic κυκλοφορούν τον 4ο δίσκο τους. Θυμάμαι πως όταν είχα ακούσει το ντεμπούτο τους "Conspiracy in Mind", τους κατέταξα στις ανερχόμενες δυνάμεις του σύγχρονου metal. Οι ομοιότητές τους με τους Nevermore, τόσο στην ηχητική προσέγγιση, όσο και στην χροιά του τραγουδιστή τους (που παραφέρνει σε Dane) με είχαν ξενίσει στην συνέχεια αφού φαινόταν σαν να αντιγράφουν την μεγάλη μπάντα. Στο νέο τους πόνημα ακούγονται περισσότερο σαν το πρώτο τους άλμπουμ. Heavy, progressive, λυρικοί, με καλή αίσθηση της μελωδίας.
Οι Edguy θα έλεγα ότι είναι από τα συμπαθή μου συγκροτήματα στον χώρο του power metal. Bέβαια δισκάρα και όχι απλώς καλό δίσκο, έχουν να κυκλοφορήσουν από το "Hellfire Club". Τα "Rocket Ride" και "Tinnitus Sanctus" ήταν αξιοπρεπή, δεν τους έλειπαν και τα hit-άκια, αλλά η συνεχόμενη ενασχόληση του Tobias Sammet με τους Avantasia σαφώς και οδηγεί τους Edguy σε συνθετικό κορεσμό.
Kάποτε υπήρχε ένα συγκρότημα από το Seattle, που κυκλοφόρησε δίσκους-κοσμήματα για την μουσική, σαν τα "Rage for Order", "Operation Mindcrime", "Empire" και "Promised Land". Κάποτε ένα συγκρότημα μας έκανε να ανατριχιάζουμε με τραγούδια όπως τα "I Walk in the Shadows", "Eyes of a Stranger" και "Anybody Listening". Αυτό το συγκρότημα το έλεγαν Queensryche. Σήμερα ένα με το ίδιο όνομα, έχει βάλει στόχο να αμαυρώσει το όνομά τους.
Oι Έλληνες Sorrows Path μετά από το ντεμπούτο τους το 2006 και 2 demos πιο πριν, κυκλοφορούν το δεύτερο χτύπημά τους που είναι το καλύτερό τους ως τώρα. Δεν μένουν στα doom συρσίματα, αλλά πιο πολύ κλίνουν προς το power metal, με τεχνικά στοιχεία. Το παραδοσιακό heavy metal επίσης έχει την τιμητική του, μέσα από ορισμένες συνθέσεις.
Ένα από τα σπουδαιότερα σύγχρονα doom metal συγκροτήματα κυκλοφορεί νέο δίσκο μετά το ανυπέρβλητο "Vast Oceans Lachrymose" και πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια. Τα epic\power\prog στοιχεία συνδυάζονται με τρόπο μαγικό και κάνουν τον ήχο τους να ξεφεύγει από το κλασικό αργό τέμπο του doom. Ο λυρισμός και οι πενθούσες κιθάρες συνδυάζονται και παραδίδουν μαθήματα μελωδικότητας, ενώ μια υπέροχη συναισθηματική φωνή εννοεί ακόμη και την τελευταία ανάσα.
Mε το ντεμπούτο του "Nescience" οι Heathendom μας παρέδωσαν έναν δίσκο ποιοτικού power/doom metal, που πρόδιδε την αγάπη του για τους Sanctuary και τους Candlemass. Μάλιστα το γεγονός ότι τότε είχε ψηφιστεί δίσκος του μήνα στο Metal Hammer οδήγησε πολλούς να βιαστούν να κατηγορήσουν τους συντάκτες του, ότι το αποθέωσαν επειδή οι Heathendom είναι Έλληνες. Στην πραγματικότητα ο δίσκος ήταν εξαιρετικός και παρέδιδε μαθήματα metal αισθητικής. Στο "The Symbolist" εμπλουτίζουν κι άλλο τον ήχο τους, προσπαθώντας να πάνε ένα βήμα παραπάνω.
Οι Δανοί Mercenary είναι ένα πολύ καλό συγκρότημα που κατά τύχη δεν έχει αποκτήσει πρόσβαση σε μεγαλύτερα κοινά. Δίσκοι όπως τα "11 Dreams", "The Hours That Remain" και "Architect of Lies" είναι δείγματα ποιοτικού melodic death με progressive νοοτροπία και πιασάρικα power φωνητικά κυρίως στα refrains. Επίσης τα υπέροχα, αιθέρια πλήκτρα και οι ωραίες ιδέες στην παραγωγή τους κάνουν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Ο νέος τους δίσκος υποδηλώνει...μεταμόρφωση, κάτι που δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι συμβαίνει 100%.
Όσοι τους θυμάστε, θα αναρωτηθείτε "καλά υπάρχουν ακόμη αυτοί;". Ναι υπάρχουν και εκπλήσσουν όχι μόνο με την κυκλοφορία νέου άλμπουμ, αλλά κυρίως με το γεγονός ότι είναι πραγματικά καλό. Μπορεί το speed\thrash παρελθόν τους να παρουσιάζεται εδώ τιθασευμένο, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Κυρίως ακολουθούν τα χνάρια των Nevermore, παίζοντας αμερικάνικο heavy metal, αρκετά τεχνικό και με δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα. Ακόμη και το εξώφυλλο το έχει δημιουργήσει ο Travis Smith.
Από τα αγαπημένα συγκροτήματα οι Σουηδοί Evergrey, καθώς διατηρούν τα υψηλά επίπεδα τραγουδοποιίας σε κάθε τους κυκλοφορία, ανεξαρτήτως της κατεύθυνσης που αποφασίζουν να ακολουθήσουν. Κι αν στις πρώτες τους κυκλοφορίες το prog\power ήταν αυτό που τους χαρακτήριζε, με το "Inner Circle" έκαναν limit up έμπνευσης και με τις 2 προηγούμενες κυκλοφορίες μπήκαν σε πιο heavy και προσιτά μονοπάτια. Ειδικά το "Torn" ήταν ένας εξαιρετικός δίσκος που όμως δίχασε τους οπαδούς για το πόσο καλός είναι τελικά, αν και τα κατά του επιχειρήματα δεν πείθουν. Η αποχώρηση των 3/5 της μπάντας την προηγούμενη μόλις χρονιά προβλημάτισε για το τι μέλλει γεννέσθαι.
Η απομάκρυνση του Timo Tolkki από το συγκρότημα φαίνεται πως λειτούργησε ευργετικά, αφού μετά το αξιόλογο "Polaris" όπου οι Φινλανδοί έδειξαν σημάδια ανάκαμψης, το "Elysium" έρχεται για να πιστοποιήσει την ανάκαμψή τους με τον καλύτερο τρόπο, αφού πρόκειται για έναν από τους καλύτερους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει, παραπέμποντας στο ένδοξο παρελθόν τους. Μελωδίες που σου "τραγουδάνε", ένταση και λυρική ατμόσφαιρα σε γενναίες δόσεις. Δεν περίμενα τέτοιο δυναμίτη από τους Stratovarius! Το αγάπησα από την πρώτη ακρόαση.
Οι Firewind είναι σαφώς ένα συγκρότημα που θα πρέπει να είμαστε περήφανοι ότι προέρχεται από την χώρα μας. Κατάφεραν να γίνουν γνωστοί παγκοσμίως χάρη στο πείσμα αλλά κυρίως το ταλέντο των μουσικών που το απαρτίζουν, με τον Gus G να ξεχωρίζει, με τελευταίο παράσημο την επιλογή του ως κιθαρίστας του Ozzy. Όταν ένας καλλιτέχνης σαν τον Ozzy σε επιλέγει δεν χρειάζονται παραπάνω λόγια.
Οι Kamelot είναι από τις καλύτερες μπάντες την τελευταία δεκαετία αφού έχει δημιουργήσει όμορφους δίσκους όπως το "Black Halo" και "Ghost Opera" και δημιουργεί άλλον έναν φέτος. Oι Σουηδοί κατάφεραν να ξεφύγουν από τα κλισέ του power metal προσφέροντας συμφωνική μουσική με θεατρικότητα και συναίσθημα που πλάθει εικόνες στο μυαλό του ακροατή. Το "Poetry for the Poisoned" συνεχίζει στα ίδια επίπεδα ποιότητας με τους προκατόχους του, βρισκόμενο ένα "κλικ" πιο κάτω από το "Black Halo" και με το "Ghost Opera" να το κοντράρει. Αλλά φαίνεται πιο σκοτεινό και από τα δύο. Είναι ένα βήμα προς διαφορετική κατεύθυνση, διατηρώντας βασικά στοιχεία του ήχου τους.
Οι Kiuas από την Φινλανδία φαίνεται πως έχουν τα φόντα να αυξήσουν το κοινό τους, μάλιστα μπήκαν ακόμη και στα charts της χώρας τους. Θα έλεγα ότι συνδυάζουν το power metal, κάποια σκληρά riffs, όμορφες μελωδίες και μια επική ατμόσφαιρα που βασίζεται στα ορχηστρικά περάσματα και στα μεγαλειώδη πλήκτρα.
