Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Tο black metal δεν περιορίζεται εύκολα σε καλούπια. Δεν είναι οι ανάποδοι σταυροί, το corpsepaint και τα σιδηροδρομικά riffs. Για να το θέσω καλύτερα, δεν είναι μόνο αυτά. Οι Blut Aus Nord, αυτοί οι τρελοί Γάλλοι, χτυπούν με το δεύτερο μέρος του "777", το οποίο ξεπερνά το πρώτο, που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, δημιουργώντας μια τρομερή ατμόσφαιρα, που δεν δίνει έμφαση μόνο στα όργανα, αλλά και στην παραγωγή. 
Από το εξώφυλλο, ήδη έχεις μπει στο νόημα. Οι μεταφυσικές ανησυχίες των Blut Aus Nord βρίσκουν ένα μονοπάτι πνευματικής έκφρασης μέσα από τα αυλάκια της μουσικής. Αλλά για να μεταφέρει η μουσική το μήνυμα, δεν μπορεί παρά να είναι δύστροπη, ειδικά για τους πολλούς. Black metal με κάποια industrial στοιχεία, που απαιτεί την πλήρη προσοχή του ακροατή για να το κατανοήσει.
Λίγοι δίσκοι έχουν προκαλέσει τόσες συζητήσεις πριν καν κυκλοφορήσουν. Η αναπάντεχη συνεργασία του Lou Reed με τους Metallica δεν μπορούσε παρά να στρέψει τα βλέμματα στο "Lulu", έναν δίσκο όπου μεγάλος κερδισμένος είναι ο Reed, αφού έπεισε το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα να συμμετέχει. Αυτός ΔΕΝ είναι ο νέος δίσκος των Metallica, oι οποίοι δοκιμάζουν πάλι κάτι διαφορετικό, αλλά του Αμερικάνου rocker.
Θυμάστε την τύπισσα στο "Gateways" των Dimmu Borgir; Ναι λέω για εκείνη που σε μερικούς η φωνή της φαινόταν νευρωτική, αλλά άλλοι την λάτρεψαν. Πράγματι η φωνή της Agnete είναι ιδιαίτερη αλλά αναμφισβήτητα ταλαντούχα. Κι αυτό γιατί μπορεί να την χρωματίζει όπως θέλει και μέσα της κρύβει punk δύναμη. Οι Djerv στους οποίους τραγουδάει, κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό το ντεμπούτο τους.
Λίγα είναι τα συγκροτήματα που μπορούν να παίζουν αυθεντική και παράξενη μουσική. Οι Dakrya είναι ένα από αυτά. Και πως μπορείς να τους περιγράψεις; Σίγουρα ο όρος θεατρικότητα τους ταιριάζει απόλυτα. Περισσότερο ακούγοντάς τους στο μυαλό έρχονται οι Diablo Swing Orchestra, αλλά και πάλι είναι διαφορετικοί. Η ατμόσφαιρα του "Crime Scene" είναι αντίστοιχη ενός freakshow. Σκοτεινή, αλλά γεμάτη εκπλήξεις!
Οι Νορβηγοί Ulver είναι το όχημα των μουσικών ανησυχιών του Garm, ο οποίος μετέφερε την ιδιοφυία του σε ένα ηχητικό ταξίδι που δεν έχει καμία σχέση με τους Arcturus. Στα άλμπουμς που έχουν κυκλοφορήσει διαφοροποιούνται συνεχώς, έχοντας ως ύψιστο προορισμό τον πειραματισμό που απαιτεί η avant garde τέχνη για να ανοίξει νέους δρόμους. Το "Wars of the Roses" είνα ένα κομψοτέχνημα από ambient μουσική με κάποια συμφωνικά στοιχεία που παραπέμπουν σε soundtracks. Και κάπως έτσι ακούγεται. Σαν να είναι προορισμένο για ταινία.
Ένας δίσκος που η κυκλοφορία του αναβλήθηκε πολλές φορές, συνήθως φλερτάρει με το φιάσκο. Οι Virus με μεγάλη τους μαγκιά καταφέρνουν να τον κυκλοφορήσουν, βασιζόμενοι μόνο στους οπαδούς τους. Τι τελικά περιμένουμε από ένα συγκρότημα που αποτελεί την φυσική συνέχεια των Ved Buens Ende; Τι παραπάνω μπορεί να μας προσφέρει μετά από 2 αριστουργήματα; Αρχικά το να κατηγοριοποιήσεις την μουσική τους είναι ανόητο. Avant garde βασισμένο σε χαοτικούς αυτοσχεδιασμούς που καταλήγουν σε jazz υποστρώματα και εθιστικές μελωδίες, μάλλον είναι η καλύτερη περιγραφή.
Ήρωες σε φιλμ noir, ασπρόμαυρα κόμικς, κάτι cult ταινίες τρόμου να παίζουν, ένα κουτούκι με μια παρέα που τα πίνει, ο Bela Lugosi, ένα αλλόκοτο τσίρκο με τσιγγάνους, οι Residents παίζουν ζάρια με τον Tom Waits σε κάποιο jazz bar. Τι σχέση έχουν όλα αυτά; Μια ομιχλώδης νύχτα, φανάρια αναμένα, το καμπαρέ φιλοξενεί τον Nick Cave, καταραμένα blues κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι. Στο νεκροταφείο, ένα show έχει ξεκινήσει, ενώ στην ταραγμένη θάλασσα κάποιοι μεθάνε με ένα μπουκάλι ρούμι. Τώρα γίνεται ξεκάθαρο; Μάλλον όχι γι' αυτό πρέπει να βρείτε και να το ακούσετε!
O ήχος των Vulture Industries είναι απ' αυτούς τους "περίεργους" που δεν μπορείς να τους κατηγοριοποιήσεις κι έτσι τους δέχεσαι ως avant garde. Οι Arcturus, το prog rock, οι King Crimson, το doom και η jazz συνυπάρχουν μέσα σε λαβυρινθώδεις συνθέσεις που έχουν όμως το χάρισμα να είναι και άμεσες ταυτόχρονα. Κοφτερά riffs, μυστηριώδη πλήκτρα, black φωνητικά, απαγγελίες και σαξόφωνο θα ικανοποιήσουν και τους πιο απαιτητικούς ακροατές. Η θεατρικότητα του δίσκου ταιριάζει με το θέμα των στίχων-τις σκέψεις ενός εγκληματία.
Οι Transcending Bizarre με το "The Misanthropes Fable" γίνονται το νέο σημείο αναφοράς για την εγχώρια μουσική σκηνή. Κι αν αυτό είχε διαφανεί με το φοβερό "The Serpent's Manifolds", στον νέο τρίτο δίσκο, είναι έτοιμοι να τραβήξουν την προσοχή όλων. Ο συγκερασμός black metal με soundtrack-ικά αλα Danny Elfman μέρη και θεατρικότητα που συναντάμε στους Dirty Granny Tales βρίσκεται στο μέγιστο σημείο έμπνευσης. Οι Arcturus πυροδοτούν την φαντασία των Transcending Bizarre, οι οποίοι είναι αυτόφωτοι και δεν χωράνε σε στενές περιγραφές ιδιωμάτων.
Οι Γιαπωνέζοι Sigh δεν είναι μια τυπική black metal μπάντα. Ενσωματώνουν στην μουσική τους baroque, κλασική μουσική, τολμώντας να προσθέσουν πινελιές από την μουσική της χώρας τους. Δεν υπάρχουν και πολλοί που να προσφέρουν ένα τέτοιο κράμα ήχων. Αυτό που κάνει το "Scenes From Hell" ενδιαφέρον είναι ότι παντρεύουν το ακραίο και τεχνικό metal με ορχήστρα. Τα riffs είναι τόσο γρήγορα και τρομερά που αναδεικνύουν τα κλασικά όργανα, των οποίων οι μελωδίες εδώ πρωταγωνιστούν. Τραγούδια σαν τα "Prelude to Oracle" και "L'art de Mourir" είναι το τέλειο δείγμα το πως μια ορχήστρα μπορεί να φαίνεται heavy.
Τι να πει κανείς για τους Deathspell Omega; Το "Paracletus" αφήνει συναισθήματα που κυμαίνονται από την ποιητική αγανάκτηση ως την μαυρόψυχη μισανθρωπιά. Η ακρόαση σου αφήνει σημάδια. Η μουσική τους ανατρέπει τις black metal δομές, είναι πολύπλοκη και δανείζεται στοιχεία από μια νοσηρή jazz και ένα σάπιο πειραματικό post. Οι μελωδίες ξεδιπλώνονται μέσα από ενορχηστρώσεις που σε ζαλίζουν και η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά απόκοσμη.
Οι Solefald μετά από 5 χρόνια κυκλοφορούν νέο δίσκο, με το όμορφο εξώφυλλο να σε προδιαθέτει για κάτι πιο folk. Το ξεκίνημα με το "Song Til Stormen" είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και πιο πιασάρικο απ' ότι μας έχουν συνηθίσει. Οι μελωδίες και οι φωνητικές γραμμές είναι εξαιρετικές και σου τραβούν αμέσως την προσοχή. Το άλμπουμ είναι γεμάτο εκπλήξεις, αφού κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό και έχει διαφορετικά πράγματα να σου προσφέρει. Η μπάντα δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε ένα μουσικό ιδίωμα, αφού στο "Norron Livskunst" ανακατεύονται το black, η folk, ο ατμοσφαιρικός ήχος, το progressive rock σε ένα avant garde χωνευτήρι, που αδιαφορεί για τις ταμπέλες, αλλά σου προσφέρει μουσική που σε ταξιδεύει σε παγωμένα τοπία.
Δεν πέρασαν πολλοί μήνες από τότε που οι Triptykon κυκλοφόρησαν εναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, το "Eparistera Daimones" και μας απασχολούν και πάλι με νέο υλικό και για την ακρίβεια ένα ep. Η βαριά σκιά των Celtic Frost ακόμη σκεπάζει τους Δαίμονες , αλλά οι Triptykon έχουν διαφοροποιηθεί και οι avant garde ανησυχίες του Tom Gabriel Fischer βρίσκουν εφαρμογή σε ένα βαρύτατο και βλοσυρό doom\black. Το "Shatter" περιλαμβάνει 3 νέα τραγούδια και δύο live διασκευές από Celtic Frost.
Οι Therion φτάνουν αισίως στον 13ο δίσκο τους! Από τους Σουηδούς πάντα οι απαιτήσεις είναι υψηλές, ενώ ο Christofer Johnson πρέπει δικαίως να θεωρείται από τους καλύτερους σύγχρονους συνθέτες. Ο τρόπος που οι Therion παντρεύουν το metal και το rock με την κλασική μουσική είναι απαράμιλλος.
Αν υπάρχει ο όρος μεταμοντέρνο metal, νομίζω πως εδώ βρίσκει ιδανική εφαρμογή. Οι Nορβηγοί Madder Mortem ναι μεν έχουν γυναίκα πίσω απ' το μικρόφωνο, αλλά δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τα οπερετικά φωνητικά των Within Temptation, ούτε με τους βρυχηθμούς των Arch Enemy, ούτε με την πιο pop/rock χροιά των Lacuna Coil. Η μουσική τους είναι avant garde με την ουσιαστική έννοια.
Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να κατηγοριοποιήσεις δίσκους σαν το "The Black Flux", όταν είναι ντυμένος με την αύρα των Ved Buens Ende. Να το πεις progressive; Θα ακουστεί περιοριστικό όπως κατάντησε το progressive σήμερα, αφού σημαίνει κάτι άλλο. Τα riffs είναι υπνωτιστικά, η drone ατμόσφαιρα σκοτεινή, αν κλείσεις τα μάτια νομίζεις πως βρίσκεσαι στη μέση μιας παραίσθησης, όπως σε μια ταινία του David Lynch. Οι ρυθμοί είναι rock, αλλά γενικά έχουν ξεφύγει ακόμη και από τα ξενέρωτα όρια του post.
Ένα συγκρότημα που στο κοντινό μέλλον θα μας κάνει περήφανους, φαίνεται ξεκάθαρα πλέον. Η τάση του ανθρώπου να ξεπεράσει την φύση του, οι διαστάσεις, η μυστικιστική αύρα των Arcturus και το black των Dimmu Borgir (και όχι μόνον) συναντούν την μουσική του Danny Elfmann που έχει "ντύσει" τόσες ταινίες. Ο δίσκος είναι γεμάτος εκπλήξεις, ακολουθώντας μια νοοοτροπία avant garde τόσο στα ακραία όσο και στα ατμοσφαιρικά/συμφωνικά μέρη. Αρκετά βίαιο, μελωδικό, σκοτεινό, με blastbeats και "ματωμένα" φωνητικά, γρήγορο και απρόβλεπτο.
