Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Θα ήταν μεγάλη παράλειψη αν κάποιος παραγνωρίσει την διαμόρφωση της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ. Η ρητορική τους, η γραμματική των εκπομπών τους, η γλώσσα που χρησιμοποιούν και η γενικότερη τοποθέτησή τους απέναντι στην πολιτική και την κοινωνία λειτουργεί ως παραμορφωτικός καθρέφτης.
Αντρίκεια στάση του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη απέναντι στην χυδαία "παρέμβαση" του υπουργού οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο τελευταίος αποφάσισε να παρέμβει τηλεφωνικά στην εκπομπή του Χατζηνικολάου, όταν ο κ. Βαξεβάνης μίλησε για βουλευτές με εκατομμύρια στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, αναφερόμενος και στον Βενιζέλο. Ο "θιγμένος" υπουργός ουσιαστικά απειλεί τον δημοσιογράφο, υπενθυμίζοντάς του (δήθεν) ότι εργάζεται στην κρατική τηλεόραση.
Αν δεν είσαι μέλος κάποιου κόμματος ή σχηματισμού, ή κάποιας κλίκας, απλά δεν υπάρχεις. Αν η δουλειά σου δεν είναι εγκεκριμένη από κάποια ιδεολογική ή κομματική ιεραρχία, τότε σε αγνοούν επιδεικτικά.
Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια οι τηλεοπτικοί σταθμοί επενδύουν σε reality shows για να γεμίσουν το πρόγραμμά τους. Στην αρχή κάποιοι υποστήριζαν πως τα βλέπουν από περιέργεια, μετά από συνήθεια και έπειτα από "ενδιαφέρον" για τα άτομα που κλείνονται σε ένα σπίτι. Στην πραγματικότητα, τα realities ικανοποιούν την μανία των ανθρώπων να βλέπουν τους άλλους σε μειονεκτική θέση. Ή καλύτερα να νομίζουν πως εκείνοι είναι σε πλεονεκτική. Η συνεχής ένταξη στα προγράμματα των καναλιών, εκπομπές τύπου Big Brother εξοικείωσαν το κοινό με την κάμερα. Απενοχοποίησαν την πόζα και την στημένη συμπεριφορά, αθώωσαν ακόμη και την παρακολούθηση την ίδια. Μέχρι και ο τίτλος "Big Brother" είναι απόλυτα κυνικός.
Όποιος παρακολουθεί Mega Channel θα το έχει δει πάρα πολλές φορές. Τα τρέηλερ κάποιων εκπομπών έχουν το όνομα Daily Fix. Για ένα απ’ αυτά, το κανάλι έλαβε πρόστιμο 15.000€ απ’ το ΕΣΡ πριν από μερικούς μήνες, με την αιτιολογία ότι εξοικειώνει το κοινό με ουσίες εξάρτησης. Το σλόγκαν ωστόσο δε σταμάτησε να μεταδίδεται, και το ερώτημα παραμένει: το Mega λαμβάνει υπόψη τις κυρώσεις της Πολιτείας; Η φράση Daily Fix παραπέμπει ευθέως σε καθημερινή δόση. Δόση τηλεοπτικού προγράμματος, δόση ψυχαγωγίας, δόση ναρκωτικού; Νομίζω ότι η χρήση του ως τρέηλερ εκπομπών περιέχει έναν κυνισμό που σοκάρει. Ακόμα κι αν αμφισβητήσουμε την έμμεση παραπομπή σε ναρκωτικά (το φιξ-φιξάκι βέβαια, είναι μια άλλη ονομασία της δόσης ναρκωτικού), η χωρίς περιστροφές ομολογία του καναλιού μας μετατρέπει σε εθισμένους θεατές που περιμένουν εναγωνίως τη δόση τους. Αν το κανάλι είχε τον ελάχιστο αυτοσεβασμό θα απέσυρε το ατυχές σλόγκαν. Αλλά φαίνεται ότι σε μια κοινωνία που όλα έχουν χάσει το νόημά τους, τίποτα δε μπορεί να κλονίσει τις βεβαιότητες μας. Ο καθένας, ανάλογα με τη θέση του κάνει επίδειξη ισχύος. Πάρτε την καθημερινή σας δόση και σιωπή.
Στα δελτία των 8 άνθρωποι μιλάνε για φτώχεια, μένοντας σε βίλες. Αποφασίζουν για ζωές, για το μέλλον, για την μοίρα των υπολοίπων, φορώντας Armani. Μιλάνε με όρους όπως απολύσεις, περικοπές, μειώσεις, ακρίβεια περιμένοντας να τελειώσει το δελτίο για να πάνε σε κάποιο ακριβό εστιατόριο με τους φίλους τους. Προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση και τα πράγματα έτσι θα γίνουν. Το ίδιο το Σύστημα ρίχνει το μπαλάκι σ' εμάς, μεταθέτοντας την ευθύνη στους πολίτες ότι πρέπει να βρουν εναλλακτική λύση, ή αλλιώς να πείσουν το Σύστημα πως δεν κάνει καλά την δουλειά του. Μα, η εξουσία είναι αυτή που θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποδεικνύει την χρησιμότητά της. Kι όμως αυτοί υποκρίνονται πως είναι με την πλευρά των θεατών, συμπάσχοντας συναισθηματικά, αλλά μιλώντας "ρεαλιστικά" πως "δεν υπάρχει άλλος τρόπος".
Αυτό που λείπει σε μια εποχή είναι αυτό που προβάλλεται περισσότερο από τις οθόνες της τηλεόρασης. Στο "1984" υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία πορνό για να κρατάει τους σεξουαλικά στερημένους υπηκόους του Μεγάλου Αδελφού υπό καταπίεση και ποτέ να μην μετουσιώνουν-έστω- αυτή τους την στέρηση.
