Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Ένα ακόμη μέτρο προσπάθειας ελέγχου του διαδικτύου, είναι το νομοσχέδιο ACTA (Anti-Counterfeiting Trademark Agreement) που ψήφισε πριν λίγες ημέρες και η ελληνική κυβέρνηση. Οι όλες διαδικασίες έγιναν με απόλυτη μυστικότητα και βέβαια με καμία προβολή από τα καθεστωτικά media. Το πρόσχημα βέβαια για να δικαιολογηθεί η ψήφισή του, είναι η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας. Φυσικά αποτελεί συμφωνία πολλών χωρών, των οποίων οι κυβερνήσεις αντιλαμβάνονται την επιρροή του διαδικτύου στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης, την οποία ως τώρα μονοπωλούσαν ως προς την χειραγώγησή της.
Πάντα υπάρχουν ευνοούμενοι του συστήματος. Είναι αυτοί που με τρόπο ακαθόριστο καταφέρνουν να πλουτίζουν και να βρίσκονται "στον αφρό" ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Παραδείγματα; Ας αρχίσουμε από τον κ. Τίποτα, Πέτρο Κωστόπουλο, μεγαλοεκδότη και μεγαλόστομο. Έχτισε επιχειρήσεις βασισμένες στο lifestyle και την κατάντια του "λαϊκού" πολιτισμού, δημιουργώντας κενά δόγματα του τύπου "δεν έχει σημασία αν πηδάς, αλλά να φαίνεται πως πηδάς".
Σε κάθε ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα (κογκρέσο/ γερουσία) των ΗΠΑ έχουν σχεδόν ταυτόχρονα εισαχθεί προς ψήφιση δύο διαφορετικά νομοσχέδια, που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τα ψηφιακά μας δικαιώματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν τελικά οποιοδήποτε από τα νομοσχέδια αυτά ψηφιστεί, θα συσταθεί με βάση αυτό ένας πανίσχυρος μηχανισμός διαδικτυακής λογοκρισίας, οι επιπτώσεις του οποίου θα επεκταθούν πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ και θα αλλάξουν για πάντα το διαδίκτυο όπως το ξέρουμε.
Πριν λίγες ημέρες το Forbes είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο, το οποίο δήθεν μεταξύ σοβαρού και αστείου περιγράφει πως καλύτερη λύση για την Ελλάδα θα ήταν μια στρατιωτική δικτατορία. Το συγκεκριμένο εφιαλτικό σενάριο μεταδίδεται όλο και πιο συχνά ως φήμη ή ράδιο αρβύλα. Από περιοδικά και εφημερίδες άλλων χωρών, μέχρι και από Ευρωπαίους ηγέτες, με τρόπο αινιγματικό.
Η εξουσία έχει την δυνατότητα να καμουφλάρεται ως χαμαιλέοντας και να χρησιμοποιεί πολλά τεχνάσματα για να επικρατήσει έναντι των λαϊκών αιτημάτων. Βέβαια η εξουσία νομιμοποιείται μόνο από την υπακοή. Όπως όταν θέλεις να ζήσεις ελεύθερος δεν μπορείς να επιθυμείς αλυσίδες στα χέρια σου, έτσι αν δεν θες να εξουσιάζεσαι, δεν συμμορφώνεσαι με τις επιταγές της εξουσίας. Για να υπάρξει υπακοή, τα κράτη κατασκεύασαν μηχανισμούς, όπως η αστυνομία, οι νομοθέτες και η δικαστική εξουσία.
Ο λόγος για την Frontex και την Eurogendfor. Δύο κατασταλτικές ομάδες που φύτρωσαν από την σπορά ελέγχου και τρόμου της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Η Frontex διαχειρίζεται τα εξωτερικά σύνορα των κρατών-μελών, μέσω εκπαιδευμένων συνοριακών φυλάκων. Εκπαιδεύει άτομα, επιτηρεί σύνορα και στηρίζει τις "επιχειρήσεις επαναπατρισμού" στα πλαίσια της (εδώ γελάμε) μεταναστευτικής πολιτικής. Η Frontex έχει κατηγορηθεί για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κρατουμένων μεταναστών στην Ελλάδα.
Στην σύγχρονη εποχή, συμβαίνουν γεγονότα των οποίων οι αιτίες δεν γίνονται αντιληπτές με την πρώτη ματιά. Μόνο συνωμοσιολογικές θεωρίες έχουν αναπτυχθεί για την 11η Σεπτεμβρίου. Ίσως εκεί μηδενίστηκε ο χρόνος και ξεκίνησε μια νέα εποχή. Μια εποχή όπου ο τρόμος, οι γεωπολιτικές αλλαγές, οι στρατιωτικές παρεμβάσεις και η οικονομική κρίση πήραν πλανητικές διαστάσεις. Ναι, έτσι εισήλθαμε στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης. Η αναδιανομή του πλούτου έγινε εξυπηρετώντας τους ισχυρούς, ενώ ο Φόβος είναι το όπλο μαζικής καταστροφής, συνειδήσεων και ελπίδας. Οι κοινωνίες των πολιτών που έκριναν την Εξουσία και το όλο Σύστημα που την διατηρεί, δέχθηκαν επίθεση, από όλες τις τεχνικές γνώσεις του Συστήματος. Έπρεπε να σταματήσουν να ζητούν δικαιώματα και να διεκδικούν ελευθερίες.
Τι θα γινοταν αν τα brands έρχονταν στην ζωή;
Μακάρι να ήταν ένα κρύο αστείο. Κι όμως υπάρχει τάχα κώδικας δεοντολογίας για τα σύγχονα Ες Ες. Τόσες φορές προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως η αστυνομία πρέπει να κάνει την δουλειά της κι ας ανοίξει κεφάλια κατά λάθος. Μέχρι και οι μανάδες των ΜΑΤ πριν μια εβδομάδα είδαν με ποιον...κώδικα κινούνται τα "καμάρια " τους.
