Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
To "Τhe Twin Moons" είναι μια κατάδυση σε σκοτεινά σημεία του γαλαξία. Οι Siva Six δημιουργούν μια ατμόσφαιρα απόκοσμη και cyber, ιδανική για ταινίες επιστημονικής φαντασίας και clubs ντυμένα με latex. Κάποιοι θα το πουν EBM, αλλά δεν συμφωνώ απόλυτα. 
Σταθερά παραγωγικός ο Peter Tagtgren, μια μορφή για το death metal αλλά και ως παραγωγός, δεν δίστασε να δημιουργήσει και το project του, τους Pain, προκειμένου να δοκιμάσει συνθετικά κι άλλα πράγματα. Έλα όμως που οι Pain έγιναν υπολογίσιμο συγκρότημα, το οποίο μάλιστα γνωρίζει και σχετική εμπορική επιτυχία. Έτσι το νέο τους άλμπουμ με τον αλα James Bond τίτλο είναι εδώ και αποδεικνύεται άλλη μια φορά, πως ο Σουηδός είναι ταλαντούχος σε ότι κι αν κάνει.
Ο ανήσυχος και ιδιοφυής καλλιτέχνης που ακούει στο όνομα Devin Townsend κυκλοφορεί ένα ακόμη άλμπουμ με το project του. Πραγματικά δεν μπορείς να μαντέψεις κάθε φορά τι πρόκειται να ακούσεις κι αυτό είναι από τα μεγάλα ατού κάθε έργου του τρελο-Καναδού. Στο "Deconstruction", το πειραματικό rock, το industrial, το death, το black και η electro δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους, αλλά φτιάχνουν ένα κράμα που αποδεικνύει ότι η μουσική είναι μία.
Οι Samael είναι ένα συγκρότημα που αν και μύησε πολλούς στο black metal τα τελευταία χρόνια έκανε στροφή στον ήχο του δοκιμάζοντας πιο ηλεκτρονικές φόρμες κάτι που ξένισε τους "βαμμένους" του είδους. Σαφώς το "Solar Soul" ήταν το πιο πολυποίκιλο που είχαν κάνει, ενώ το προπέρσινο "Above" είχε γίνει πιο σκληρό. Το "Lux Mundi" είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ' αυτα΄τα δύο άλμπουμς και στο πραγματικά ξεχωριστό "Passage". Για την ακρίβεια πλησιάζει κατά πολύ σ' αυτό. Η industrial ατμόσφαιρα, οι mid tempo συνθέσεις και τα electro πλήκτρα έχουν μεγάλη συμμετοχή. Θα έλεγα πως είναι μουσική που ταιριάζει σε "evil" clubs.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει αυτή η κολλεκτίβα από μέλη των Minsk, Yakuza, Sonic Youth, Municipal Waste κ.α χρησιμοποιώντας μια σειρά από διάφορους drummers δημιουργεί ένα λαμαρινέ και κυνικό industrial που κάνει περήφανους τους Ministry. Τραγούδια σκοτεινά, υπνωτικά που περιγράφουν μια ψυχρή πραγματικότητα. Σκουριασμένες κιθάρες, refrains για αρένες εξεγερμένων, πλήκτρα και samples που "λερώνουν" τους ρυθμούς. Και είναι πολύ σημαντικό ότι μέσα σ' αυτό το χάος, υπάρχουν ξεκάθαρες δομές.
Η πόλη φορά τα καλά της. Τα πιο σκοτεινά της χρώματα. Μέσα σε μια ηλεκτρισμένη νύχτα όλα μπορούν να συμβούν. Κι αν το dancefloor είναι ποτισμένο μαι αίμα αυτό δεν μας πειράζει. Χορεύει, χτυπιέται, φτάνει πιο κοντά στις πύλες της Κόλασης αλλά το διασκεδάζει. Φροντίζουν οι Νορβηγοί γι' αυτό. Industrial ρυθμικές κιθάρες που χαιρετίζουν τους Rammstein, gothic ατμόσφαιρα και πολλά electro\dark wave στοιχεία που κάνουν την μουσική τους πολύ κινηματογραφική και έντονη.
Aνακάλυψα τους Γάλλους Dagoba με το "Face the Colossus" που πραγματικά με καθήλωσε. Θεωρώ ότι είναι αυτοί που ηχούν όσο πιο κοντά γίνεται στους Fear Factory, χωρίς να τους αντιγράφουν. Η αίσθηση της μελωδίας, οι ογκώδεις ρυθμοί, τα ηλεκτρονικά στοιχεία και η industrial ατμόσφαιρα τους κάνουν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Το "Poseidon" -που μάλλον αναφέρεται στο γνωστό πλοίο- συνεχίζει στα υψηλά επίπεδα του προκατόχου, αλλά γίνεται πιο επιθετικό και ίσως πιο κινηματογραφικό.
Oι Aborym είναι ένα συγκρότημα που παντρεύουν το black metal με το industrial. Μετά την φυγή του Αttila Csihar (ex-Mayhem) δεν πτοήθηκαν, αλλά αντιθέτως σκάρωσαν έναν αξιόλογο δίσκο, όπως είναι το Psychogrotesque,, το οποίο δεν έχει τίτλους τραγουδιών, αλλά μοιάζει να είναι μια μεγάλη σύνθεση, χωρισμένη σε 10 μέρη. Αυτή την φορά το concept στηρίζεται στις σκέψεις ενός τρόφιμου ψυχιατρείου. Η ατμόσφαιρα είναι "άρρωστη", με τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα να δημιουργούν ένα πειστικό κλίμα που αντικατοπτρίζεται ακόμη και στο εξώφυλλο, αλλά και στους στίχους.
Αυτός είναι ο πρώτος σπουδαίος δίσκος για το 2010. Οι Fear Factory επέστρεψαν και μας παρουσιάζουν το καλύτερό τους album μετά το θρυλικό "Demanufacture". Ο Dino Cazares γύρισε στην μπάντα και αυτή η επιστροφή κάνει την διαφορά στον δίσκο, καθώς τα riffs είναι φοβερά και οι ρυθμοί καταιγιστικοί. Ο Herrera έφυγε αλλά όταν πίσω από τα drumms κάθεται το θηρίο Gene Hoglan η απώλεια αυτή καλύπτεται, όπως επίσης και του μπασίστα Wolbers, καθώς ο Stroud (Strapping Young Lad, Zimmers Hole) κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Ο δίσκος ξεκινάει δυναμικά με το ομώνυμο και οι προθέσεις των F.F. γίνονται σαφείς.
Αυτός εδώ ο δίσκος ήταν μια καλοδεχούμενη πρόταση. Συνδυασμός industrial με μελωδικό death και κάποια electro στοιχεία χρησιμοποιημένα με τον τρόπο που δίδαξαν οι Fear Factory. Βέβαια οι Sybreed κινούνται σε όλο το φάσμα του "μηχανικού" ήχου αφού οι λούπες των Ministry, η electro-pop-goth των Deathstars και τα μελωδικά περάσματα των Dark Tranquillity μοιάζουν να συρράφονται με πετυχημένο τρόπο.
Οι Samael είναι παλιοί στο χώρο του black metal κυκλοφορώντας διαμάντια όπως τα "Worship Him" και "Ceremony of opposites". Μετά από μία κάμψη και δοκιμές με ηλεκτρονικά στοιχεία επιστρέφουν με τα πειράματα να συνεχίζονται.
Ένα είναι σίγουρο : Θα μας λείψουν! Αυτός είναι ο τελευταίος δίσκος των Ministry όπου αμέσως μετά την κυκλοφορία του και με το πέρας των συναυλιών θα μας αποχαιρετήσουν. Με τον ειρωνικό , καυστικό και αυτοσαρκαστικό τίτλο "The Last Sucker", έρχονται για να κλείσουν την τριλογία εναντίον του ανθρωπόμορφου ζώόυ που κατοικοεδρεύει στον Λευκό Οίκο...του Mr.Danger, (παλαμάκια) G. Bush!
