Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Ετούτοι οι Φινλανδοί πάντα μου ήταν συμπαθείς, αλλά ποτέ δεν τους κατέταξα στα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Όμως παρακολουθούσα κάθε νέο τους δίσκο. Το "New Moon" μου άρεσε αρκετά, αλλά το ξέχασα μετά από λίγο καιρό. Το νέο τους άλμπουμ, φαίνεται πως θα κάνει κατάληψη για πολύ καιρό στο στερεοφωνικό, αφού πέρα ότι ταιριάζει απόλυτα με τον παγωμένο καιρό, περιέχει μουσική υψηλής ποιότητας και αισθητικής. 
Oι The 11th Hour κινούνται στον χώρο του ατμοσφαιρικού doom metal. Έτσι θα μπορούσε να τελειώνει και αυτή η κριτική. Όλα τα αναμενόμενα στοιχεία για μια κυκλοφορία του είδους βρίσκονται εδώ. Αργή, καταθλιπτική μουσική, με στοιχειωτικά πλήκτρα, καθαρά φωνητικά και κάποια brutal.
Oι Meden Agan είναι ένα συγκρότημα της εγχώριας σκηνής, που παίζει συμφωνικό\ατμοσφαιρικό metal με γυναικεία φωνητικά, ανάλογο μ' εκείνο που άνθισε στην δεκαετία του '90 με συγκροτήματα όπως οι Theater of Tragedy, αλλά και οι Nightwish. Οι Meden Agan, κλίνουν περισσότερο προς τους Φινλανδούς, κυρίως όσο αφορά την αισθητική.
Mια τυπικά μουντή, φινλανδική μπάντα σαν τους The Man-Eating Tree, ξέρεις τι θα σου προσφέρει. Μελαγχολικό gothic\atmospheric ήχο, σκοτεινό, με ζοφερές κιθάρες και ανάλογα συναισθήματα. Βαριές κιθάρες όπου χρειάζεται και θλιμμένους στίχους. Και δεν πέφτεις έξω.
Oι Βρετανοί άρχοντες του death\doom συμπλήρωσαν αισίως 20 χρόνια κι αφού κυκλοφόρησαν την ενδιαφέρουσα συλλογή "Evinta", όπου περιείχε ορχηστρικές εκτελέσεις συνθέσεών τους, αρκετά διαφοροποιημένων από τις κλασικές, θέλησε να μας προσφέρει και νέο υλικό. Κι αυτό περικλείεται σ' αυτό το ep του ενός τραγουδιού. Μόνο που το τραγούδι διαρκεί 27 λεπτά!
O Tuomas Saukkonen των Before the Dawn είναι πραγματικά ένας ταλαντούχος μουσικός. Όπου κι αν συμμετέχει δίνει διαπιστευτήρια. Ο νέος δίσκος των Black Sun Aeon είναι τόσο όμορφος, που δεν χορταίνεις να τον ακούς. Ατμοσφαιρικό death\doom. με μελωδίες που σου καρφώνονται στην καρδιά, εύθραυστα ακουστικά σημεία και αγγελικά, γυναικεία φωνητικά.
Ο χειμώνας έρχεται. Το "One For Sorrow" είναι ένα κράμα μελωδικού death metal και μελαγχολικού, ατμοσφαιρικού ήχου, από αυτόν που έχει ποτίσει το έδαφος της Φινλανδίας. Ότι πρέπει για την εποχή, δηλαδή. To νέο υλικό του συγκροτήματος περιλαμβάνει 10 τραγούδια που κινούνται μεταξύ των κλασικών In Flames και των παλιών Amorphis. Και κάπου εκεί εμπλέκονται και οι πιο γοτθικές στιγμές των Dark Tranquillity. Μπορεί να μην υπάρχουν μεγάλες εκπλήξεις, αλλά το αποτέλεσμα είναι όμορφη, μελωδική μουσική αλλά και σκοτεινή.
Oι Wolves In The Throne Room δεν είναι ακόμη μια black metal μπάντα. Είναι ένα συγκρότημα που εμπνέεται από την Φύση και που δεν αναπαράγει το κλασικό riffing της μαυρομεταλλικής σχολής, αντιθέτως το παρουσιάζουν από την δική τους οπτική, τόσο καλοπαιγμένο, αλλά και βγαλμένο από την καρδιά.
Ο πιο παράξενος δίσκος που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ οι Opeth είναι το "Heritage". Αφήνουν στην άκρη και το παραμικρό death metal στοιχείο για να επικεντρωθούν στην δεύτερη μεγάλη επιρροή τους, που δεν είναι άλλη από το prog rock και την ψυχεδέλεια των '70s. Μπορεί να είχαν κυκλοφορήσει το ηλεκτροακουστικό "Damnation" το 2003, αλλά το νέο τους πόνημα δεν έχει καμία απολύτως σχέση μ' αυτό που πρόκειται να ακούσεις και για την ακρίβεια δεν το περιμένεις καν.
Oι Σουηδοί Shining στο "Fodd Forlorare" (που σημαίνει Born Loser) συνεχίζουν να κινούνται σε υψηλά επίπεδα, προσφέροντας μάλιστα έναν από τους καλύτερους black metal δίσκους για την τρέχουσα χρονιά. Μελαγχολικοί, μελωδικοί αλλά και γεμάτοι οργή προσφέρουν 6 συνθέσεις, συνολικής διάρκειας 40 λεπτών, που λειτουργούν στοιχειωτικά. Η μελωδική πλευρά της μπάντας είναι γοητευτική, με τις ακουστικές κιθάρες να συμβάλουν στην δημιουργία ατμόσφαιρας.
Λίγα είναι τα συγκροτήματα που μπορούν να παίζουν αυθεντική και παράξενη μουσική. Οι Dakrya είναι ένα από αυτά. Και πως μπορείς να τους περιγράψεις; Σίγουρα ο όρος θεατρικότητα τους ταιριάζει απόλυτα. Περισσότερο ακούγοντάς τους στο μυαλό έρχονται οι Diablo Swing Orchestra, αλλά και πάλι είναι διαφορετικοί. Η ατμόσφαιρα του "Crime Scene" είναι αντίστοιχη ενός freakshow. Σκοτεινή, αλλά γεμάτη εκπλήξεις!
H ελληνική σκηνή έχει να επιδείξει αρκετά νέα συγκροτήματα που παρουσιάζουν έργα που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα "συναδέλφων" τους στο εξωτερικό. Οι Scar of the Sun παίζουν gothic metal με αρκετά ατμοσφαιρικά στοιχεία, επηρεασμένο από Paradise Lost και Opeth, αλλά και από το σουηδικό μελωδικό death των Dark Tranquillity. Αυτή είναι η πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους.
Μετά το εξαιρετικό "Turning Season Within" του 2008 οι Σουηδοί Draconian μας καλούν ακόμη μια φορά για ένα σκοτεινό ταξίδι, μέσα από μια μουσική μελαγχολική και συνάμα λυτρωτική, που ξορκίζει τον πόνο και αγγίζει την ψυχή. Το ατμοσφαιρικό doom\death με αρκετά gothic στοιχεία, όπως τα δίδαξαν οι Theater of Tragedy, μπορεί να μην είναι μουσική για διασκέδαση, αλλά έχει την ικανότητα να δημιουργεί εικόνες. Υπέροχες ρομαντικές μελωδίες, πλούσιες συνθέσεις και εναλλαγή φωνητικών που είναι γοητευτικός. Η Lisa Johansson διαθέτει μια όμορφη εκφραστική φωνή, που σε συνδυασμό με τα brutal του Anders Jacobsson δημιουργούν έναν ήχο θλιμμένο και ποιητικό.
Aλλάζει μια πετυχημένη συνταγή; Υπό προυποθέσεις ναι. Αλλά στην περίπτωση των Amorphis, μιας πραγματικά αγαπημένης μπάντας δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Με την έλευση του Tommi Joutsen πίσω από το μικρόφωνο, οι Φινλανδοί αναγεννήθηκαν προσφέροντάς μας δίσκους όπως τα "Eclipse", "Silent Waters" και "Skyforger" με τον έναν να είναι καλύτερος από τον άλλον. Στο 10ο συνολικό τους άλμπουμ και 4ο σερί με τον Joutsen ασχολούνται και πάλι με την μυθολογία της πατρίδας τους στιχουργικά, ενώ ηχητικά ακολουθούν τα χνάρια των τελευταίων.
Οι Novembers Doom έχουν χτίσει ένα καλό όνομα όλα αυτά τα χρόνια, χάρη στην συνέπειά τους και στο ότι γράφουν όμορφα, στοιχειωτικά τραγούδια. Στον όγδοο δίσκο τους, τόσο το "November" δηλαδή η ατμόσφαιρα, όσο και το "Doom" έχουν ενισχυθεί, αλλά και οι συνθέσεις είναι πιο περίπλοκες απ' ότι συνήθως.
Tι μπορείς να περιμένεις από μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει τα "Mystic Places of Dawn", "Esoptron", "Ophidian Wheel" και "Revolution DNA" μέχρι να βγάλουν το κορυφαίο "Sumerian Demons"; Τα καλύτερα. Κι αυτοί διαλύονται προς λύπη όλων. Κι όταν αποφασίζουν να ξαναρχίσουν, ξεπερνούν τους εαυτούς τους με το αριστουργηματικό "Communion". Και λες αυτή είναι η κορυφή τους. Τότε "σκάει"το "The Great Mass" και καλύπτει όλο το χαμένο έδαφος για τους Septicflesh και τους θέτει επικεφαλής γιατί κάνει όλα όσα μας έχει συνηθίσει η μπάντα. Δηλαδή το να πειραματίζονται, να γράφουν τραγούδια-δυναμίτες και ταυτόχρονα να προσφέρουν ένα υψηλό ποιοτικά καλλιτεχνικό έργο που διαφοροποιείται από τα προηγούμενα και συνάμα είναι τόσο, μα τόσο καλό.
O τραγουδιστής των Fall of Efrafa δημιούργησε ένα νέο project, το οποίο αντλεί δύναμη από το "Paradise Lost" του Milton, την Θεία Κωμωδία του Δάντη και την τριλογία "His Dark Materials" του Pullman για να μιλήσει για την πτώση του Εωσφόρου. Με τρόπο ποιητικό και αλληγορικό, όπως κάνουν τα 3 σπουδαία έργα της λογοτεχνίας. Σκοτεινό post rock με βαριά πατήματα από sludge και μακριές απειλητικές black metal σκιές. Παντρεύοντας αυτούς τους κόσμους, το ντεμπούτο των Light Bearer είναι συναισθηματικό και μελαγχολικό.
Οι Within Temptation δεν έχουν απογοητεύσει με κανέναν δίσκο τους, αντιθέτως η ποιοτική μουσική που γράφουν πιστά, φέρνει νέους οπαδούς με κάθε κυκλοφορία. Αυτό σκοπεύει να κάνει και το "The Unforgiving" το πρώτο concept άλμπουμ που κυκλοφορούν οι Ολλανδοί, με την θεματολογία να βασίζεται στο ομώνυμο comic.
Οι Moonsorrow είναι ένα συγκρότημα που δεν υπάρχει όμοιό του. Είναι αυθεντικοί και εμπνευσμένοι. Ο νέος τους δίσκος που μεταφράζεται ως "Like Shadows We Walk Τhrough the Land of the Dead", είναι ένα μνημείο ατμοσφαιρικού black metal μπολιασμένο με τα παραδοσιακά folk στοιχεία της φινλανδικής μουσικής παράδοσης.
Bικτωριανή αισθητική του σκότους. Ρομαντική, όχι με την ευτέλεια που χαρακτηρίζει "ατμοσφαιρικές" προσπάθειες στον χώρο, αλλά με το μεγαλείο ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος ή την ποιότητα μιας σκοτεινής όπερας. Τι κι αν υπάρχουν black αιχμές και παγωμένα riffs; Το μαύρο των A Forest of Stars είναι γοητευτικό. Folk και ambient ξόρκια σου δημιουργούν εικόνες απροσδιόριστες, μαγευτικές και αυτό το άλμπουμ έχει το σπάνιο χάρισμα να σε μεταφέρει εκτός πραγματικότητας, κάτι που δεν το πετυχαίνουν πολλοί σήμερα. Έναν τέτοιο δίσκο τον περιμέναμε χρόνια, αλλά δεν το ξέραμε, δεν ξέραμε πως να τον ζητήσουμε.
