Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Πόσο μ' αρέσει το "The King Is Dead". Με μεταφέρει έστω και νοερά, σε αχυρώνες, δίπλα σε ποτάμια όπου έχουν στηθεί πικ νικ και σε μια ανεμελιά, όμοια μ' αυτήν της εξοχής. Οι The Decemberists, είναι μια rock μπάντα, που προσθέτει πολλά folk και country στοιχεία στην μουσική της. 
O Steven Wilson ξέρουμε ότι είναι ένας μουσικός με διαρκή έμπνευση και άκρως παραγωγικός. Δεν καταλαβαίνω τι εξυπηρετεί να κυκλοφορήσει 2ο σόλο δίσκο, όταν κυκλοφόρησε νέο δίσκο με τους Blackfield, αλλά και το ότι οι Porcupine Tree θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν υπό το logo τους το νέο υλικό. Και μου κάνει εντύπωση, γιατί σε όλα τα συγκροτήματα που συμμετέχει ο Wilson έχει τον πρώτο λόγο για την σύνθεση.
Δεν είχα ξανακούσει δίσκο των Arcade Fire, ούτε καν γνώριζα την ύπαρξή τους. Πριν λίγο καιρό τους ανακάλυψα κι έτυχε να διαβάσω και κάποιες αποθεωτικές κριτικές περί νέου "OK Computer". Με δισταγμό έβαλα να το ακούσω. Δισταγμο, γιατί η μουσική βιομηχανία αναζητά νέους ήρωες για να πουλήσει. Σε πολύ κόσμο άρεσε αυτός ο δίσκος. Καταλαβαίνω το γιατί. Διαφέρει από τον σκουπιδοσωρό του pop/rock που κυκλοφορεί. Δεν είναι ο μεγαλύτερος δίσκος που μπορεί να γραφτεί για την σημερινή γενιά, ούτε καν ο πιο σπουδαίος για το mainstream ακροατήριο. Όμως τουλάχιστον έχει ποιότητα.
Oι Swans ποτέ δεν ήταν ένα συγκρότημα που εγκλωβιζόταν σε ταμπέλες. Προσανατολισμένοι στην μουσική ως ολότητα και λιγότερο στα είδη, εξερεύνησαν τα νερά του post rock, του πειραματικού ήχου, του industrial, του punk, του metal, χωρίς να παραδόσουν την έμπνευσή τους σε κανένα από αυτά. Μετά από μεγάλο διάστημα σιωπής, κυκλοφορούν νέο δίσκο με αργές ταχύτητες, αιθέριες μελωδίες, ακουστικές κιθάρες και με μια art rock προσέγγιση. Ο δίσκος θα σας στοιχειώσει, αυτό είναι σίγουρο. Η ατμόσφαιρα βγαλμένη από κάποιο noir με υπνωτιστικούς ρυθμούς και πολύ συναίσθημα.
Οι τρελοί Λατίνοι επιστρέφουν! Ένα μουσικό περιπετειώδες puzzle, ψυχεδελικό, πειραματικό ως συνήθως, prog ή καλύτερα art rock στην νοοτροπία του, μόνο που αυτή την φορά είναι προσανατολισμένο περισσότερο προς τις ακουστικές κιθάρες. Οι παράξενοι ήχοι, τα κρουστά, τα πνευστά, τα πλήκτρα και τα άλλα όργανα που χρησιμοποιούν υπάρχουν αλλά για να εξυπηρετήσουν την δημιουργία ταξιδιάρικης αλλά και ήρεμης ατμόσφαιρας.
Η αλήθεια είναι ότι το σχήμα των Mars Volta έχει πολλές ιδιοτροπίες. Eίναι πολύ στρυφνό άκουσμα για τον ανυποψίαστο. Προσφέρουν ένα κράμα progressive μουσικής αλλά όχι με όρους που περιγράφονται εύκολα και σίγουρα όχι prog τύπου Dream Theater. Και αυτό γιατί στo ανόθευτο rock τους, ρίχνουν πινελιές από jazz, metal και ethnic στοιχεία, δημιουργώντας έναν καμβά που όλα τα χρώματα συνυπάρχουν αρμονικά προς όφελος της ουσίας.
