Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Οι Puscifer για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το έτερο συγκρότημα του James Keenan των Tool (μετά τους A Perfect Circle). Κάποιοι χαρακτηρίζουν την μουσική της μπάντας ως comedy rock, λόγω της χιουμοριστικής προσέγγισης σε όλη την αισθητική της. Αυτό όμως είναι άδικο, αφού μιλάμε για πειραματικό rock, που βρίθει ποιότητας. Οι Puscifer κάπου περνάνε -κακώς, πολύ κακώς- απαρατήρητοι.
Ο Tom Morello, γνωστός κιθαρίστας των Rage Against The Machine, επιστρέφει με ένα άλμπουμ που έχει να δώσει πολλά σε όποιον του αφιερώσει χρόνο. Ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, πιάνο και μια φυσαρμόνικα καταφέρνουν και δημιουργούν σε συνδυασμό με τους στίχους ένα ιδανικό soundtrack για τις ημέρες που διανύουμε. Έτσι κι αλλιώς πάντα ο Morello είχε πολιτική άποψη.
Θυμάμαι όταν έπαιζε στα ραδιόφωνα το "Bring Me to Life" που όλοι έψαχναν να βρουν τότε τίνος τραγούδι ήταν. Ήταν το 2003, όταν κυκλοφόρησε το "Fallen" και πραγματικά έκανε το μεγάλο "μπαμ", αφού από το πουθενά ένα συγκρότημα πούλησε 15 μύρια δίσκους παγκοσμίως και έβγαλε πολλά hits βάζοντας την κιθαριστική μουσική περισσότερο στο air play των ραδιοφώνων.
Θυμάστε την τύπισσα στο "Gateways" των Dimmu Borgir; Ναι λέω για εκείνη που σε μερικούς η φωνή της φαινόταν νευρωτική, αλλά άλλοι την λάτρεψαν. Πράγματι η φωνή της Agnete είναι ιδιαίτερη αλλά αναμφισβήτητα ταλαντούχα. Κι αυτό γιατί μπορεί να την χρωματίζει όπως θέλει και μέσα της κρύβει punk δύναμη. Οι Djerv στους οποίους τραγουδάει, κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό το ντεμπούτο τους.
Οι Fair to Midland κυκλοφορούν ένα άλμπουμ αρκετά περίπλοκο, που απαιτεί αρκετό από τον χρόνο σου. Το να τους κατατάξω κάπου είναι άκυρο, αλλά νομίζω πως ο όρος progressive rock τους ταιριάζει γάντι. Τα τραγούδια είναι καταπληκτικά, με μελωδίες υπέροχες και όμορφες αρμονίες. Η μουσική τους είναι τεχνική, αλλά και πιασάρικη ταυτόχρονα. Σ' αυτό συμβάλουν και τα φωνητικά που διαφοροποιούνται ανάλογα με την στιγμή. Τα riffs από την άλλη μοιάζουν βγαλμένα από τα καλύτερα όνειρα του ακροατή που θα κάτσει να ακούσει το "Arrows and Anchors".
Με τον όρο "αταβισμό" εννούμε την επανεμφάνιση ιδεών και συμπεριφορών που είχαν εξαφανιστεί και τις θεωρούσαμε χαμένες στην λήθη. Το πρωτόγονο στοιχείο. Αυτό επανέρχεται στον 5ο δίσκο των Otep, οι οποίοι δεν καινοτομούν, αλλά συνεχίζουν να παίζουν nu metal με "μπαγιάτικες κιθάρες" και οργισμένους ρυθμούς. Τα φωνητικά της Shamaya είναι πάντα ακραία αν και χρησιμοποιεί και καθαρά ή γρέζα. Υπάρχει μια άρρωστη ατμόσφαιρα όσο τα προσωπικά τραύματα της frontwoman για ακόμη μια φορά έρχονται στο φως.
Ο πολυπράγμων Steven Wilson δεν κάθεται σε χλωρό κλαρί κι έτσι φέτος κυκλοφορεί έναν ακόμη δίσκο με μια από τις μπάντες που συμμετέχει. Αυτό είναι το τρίτο άλμπουμ για τους Blackfield, ένα συγκρότημα που έγινε γνωστό μέσα από το ομώνυμο (του ονόματός του) τραγούδι που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα ραδιόφωνα κι ακούστηκε παντού. Φυσικά συμμετέχει κι ο Ισραηλινός καλλιτέχνης Aviv Geffen. Πικρο alternative rock με αρκετές αναφορές στους Porcupine Tree. Βέβαια εδώ το αποτέλεσμα είναι πιο απλό, αλλά και πιο μελαγχολικό.
Aυτή την περίοδο ανακαλύπτω δίσκους και συγκροτήματα που δεν είχα προσέξει μέσα στο 2010. Ένα από αυτά είναι και οι Midas Fall. Η ακρόαση του "Eleven, Return and Revent" σημαδεύεται από την υπέροχη και ταξιδιάρικη φωνή της Elizabeth, τραγουδίστριας του γκρουπ η οποία στοιχειώνει όλα τα τραγούδια. Από την άλλη οι μελωδικές κιθάρες είναι λυρικές και τα refrains σου μεταδίδουν συναισθήματα, εικόνες, μελαγχολία, σκέψεις...Πραγματικά οι Σκωτσέζοι γράφουν μουσική, από αυτές που αποτελούν καταφύγιο και αναβλύζουν ανθρωπιά.
Δεν είχα ξανακούσει δίσκο των Arcade Fire, ούτε καν γνώριζα την ύπαρξή τους. Πριν λίγο καιρό τους ανακάλυψα κι έτυχε να διαβάσω και κάποιες αποθεωτικές κριτικές περί νέου "OK Computer". Με δισταγμό έβαλα να το ακούσω. Δισταγμο, γιατί η μουσική βιομηχανία αναζητά νέους ήρωες για να πουλήσει. Σε πολύ κόσμο άρεσε αυτός ο δίσκος. Καταλαβαίνω το γιατί. Διαφέρει από τον σκουπιδοσωρό του pop/rock που κυκλοφορεί. Δεν είναι ο μεγαλύτερος δίσκος που μπορεί να γραφτεί για την σημερινή γενιά, ούτε καν ο πιο σπουδαίος για το mainstream ακροατήριο. Όμως τουλάχιστον έχει ποιότητα.
Oι Deftones έχουν σημαδέψει τον εναλλακτικό ήχο με δίσκους σαν το "White Pony" και "Around the Fur" και η τελευταία τους κυκλοφορία είναι η πιο εμπορική, με την οργή να έχει καταλαγιάσει, αλλά τις πειραματικές ανησυχίες να βασίζονται σε πατέντες του παρελθόντος. Το "Diamond Eyes" εκπέμπει θετική ενέργεια, χωρίς να σημαίνει ότι έχει απωλέσει η μπάντα τον heavy χαρακτήρα της. Αντιθέτως η δημιουργικότητά τους έχει διοχετευθεί με τον καλύτερο τρόπο.
Nu metal μπάντα με κάποια post grunge στοιχεία, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής για το ελληνικό κοινό και σίγουρα όχι σταθερή, αφού άλλαξαν τόσους τραγουδιστές. Στον φετινό τους δίσκο, οι Αμερικανοί φαίνεται πως θύμωσαν για τα καλά. Ο ήχος είναι πιο τραχύς, τα φωνητικά πιο παθιασμένα\μπαρουτοκαπνισμένα και τα hit-άκια πάνε κι έρχονται. O δίσκος είναι από αυτούς που θες ν' ακούς δυνατά στο αυτοκίνητο.
Ο συμπαθέστατος Serj Tankian φέτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο solo δίσκο του, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση ηχητικά με το πετυχημένο "Elect the Dead". Η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι απογυμνώνεται από τις rock φόρμες, δίνοντας την παγκέτα του μαέστρου στην μίνι ορχήστρα και στα ηλεκτρονικά στοιχεία. Βιολιά και electro λοιπόν συνυπάρχουν δίνοντας έμφαση στις λεπτομέρειες. Η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα ακούγοντας τις πρώτες φορές το "Imperfect Harmonies" αλλά η μουσική ευφυία του Tankian λάμπει γι' ακόμη μια φορά σε μουσική και στίχους.
O τραγουδιστής των Godsmack κυκλοφορεί τον πρώτο του solo δίσκο, μετά από ένα εξαιρετικό φετινό άλμπουμ με την κύρια μπάντα του. Αν το "The Oracle" είναι η επιβεβαίωση πως οι Αμερικάνοι είναι μια από τις πολύ καλές μπάντες του μοντέρνου rock\metal, το "Avalon" ήρθε για να φανερώσει μια πιο καλλιτεχνική πτυχή του Erna, κάτι που είχε διαφανεί από τις ακουστικές στιγμές στα άλμπουμς των Godsmack.
Αν υπήρχε θεός, θα έπρεπε τώρα οι Volbeat να είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα στην σύγχρονη metal\rock σκηνή, όχι επειδή έχουν το hype ή πουλάνε γκομενιλίκι, αλλά γιατί έχουν βγάλει 3 δισκάρες στην σειρά! Οι Δανοί με πανέξυπνο και εμπνευσμένο τρόπο ανακατεύουν το metal, το rockabilly, το punk, το southern και τους ρυθμούς του nu metal συνοδευόμενα από μια φωνή που θυμίζει άλλοτε James Hetfield κι άλλες φορές έναν βλαχο-Elvis.
Περίμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον νέο δίσκο των Stone Sour. Οι λόγοι πολλοί: Ο Corey Taylor είναι από τους καλύτερους τραγουδιστές σήμερα, γράφουν όμορφα ραδιοφωνικά τραγούδια, οι Slipknot έχουν μπει στον πάγο αυτή την περίοδο (και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα) και οι Stone Sour είναι ότι πρέπει για υποκατάστατο. Οι προσδοκίες λοιπόν ήταν υψηλές, ιδιαίτερα μετά το πετυχημένο "Come What(Ever) May". Προσδοκίες που δεν διαψεύστηκαν, με τον Taylor να παίρνει το παιχνίδι πάνω του καθώς διαθέτει φωνάρα.
Κι όμως οι Anathema παρά τις δυσκολίες, τα προσωπικά τους προβλήματα και τις τριβές στο εσωτερικό της μπάντας, επιβίωσαν.
