Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά οι Orange Goblin, είναι από τις πιο συνεπείς μπάντες του ευρύτερου heavy rock ήχο και αποτελεί έκπληξη που δεν έχουν γνωρίσει την επιτυχία που δικαιούνται. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε με το "A Eulogy For the Damned", αφού οι πιστοί θα συνεχίσουν να τους ακολουθούν.
Πόσους έχουμε ακούσει ότι επηρεάστηκαν από τους Black Sabbath για να γράψουν μουσική; Ας μην απαριθμήσω ονόματα. E λοιπόν, οι Uncle Acid and the Deadbeats θα μπορούσαν να είναι τα εξώγαμα των Sabbath.
Πόσο μ' αρέσει το "The King Is Dead". Με μεταφέρει έστω και νοερά, σε αχυρώνες, δίπλα σε ποτάμια όπου έχουν στηθεί πικ νικ και σε μια ανεμελιά, όμοια μ' αυτήν της εξοχής. Οι The Decemberists, είναι μια rock μπάντα, που προσθέτει πολλά folk και country στοιχεία στην μουσική της.
Αν και ο πρώτος δίσκος των New Zero God, κυκλοφόρησε πριν έναν χρόνο και καθυστέρησε να πέσει στα χέρια μου, νομίζω πως αξίζει να αναφερθούμε σε αυτόν, αφού πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη κυκλοφορία, που θα ενθουσιάσει τους φίλους του gothic rock.
Το καλοκαίρι μοιάζει μακρινό...Μπαίνω στο βανάκι των 1000Mods, βάζουμε μπλουζ για τον Κόκκινο Ήλιο και ξεκινάμε το ταξίδι. Περνάμε μέσα από την καυτή έρημο, βλέπουμε τις νύχτες τα άστρα και συνεχίζουμε ξανά. Η μηχανή του βαν μουγκρίζει, τα καύσιμα δεν τελειώνουν ποτέ και φαίνεται σαν οι διακοπές μόλις ν' άρχίσαν!
Οι Black Keys δεν έχουν κυκλοφορήσει ούτε έναν μέτριο δίσκο. Κάθε τους κυκλοφορία περιέχει εξαιρετικά τραγούδια και η χαρακτηριστική τους retro αισθητική έχει κερδίσει πολλούς φίλους. Από τους χρωματισμούς της φωνής, ως τις παλιομοδίτικες κιθάρες και την blues μελαγχολία, οι Black Keys κέρδισαν την συμπάθεια και την εκτίμηση, μέσω της απλότητας, αλλά και την αυθεντικότητας.
Οι Old Silver Key είναι το νέο συγκρότημα του ηγέτη των Drudkh και του Neige των Alcest, αμφότεροι black metallers. Δεν έχουν καμία σχέση ηχητικά με τον ακραίο ήχο. Post rock, μελαγχολικό και ήρεμο, με στίχους που παραπέμπουν σε παραμύθι. Η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή βεβαίως, αλλά σε καμία περίπτωση δυσοίωνη. Μάλλον θα έλεγα ότι ταιριάζει σε βραδιές στο σπίτι.
Οι Samsara Blues Experiment είναι ένα συγκρότημα χάρμα ακούσθαι. Συνδυάζει το stoner rock, την ψυχεδέλεια και τα ταξιδιάρικα blues, δοσμένα μέσα από μια prog αντίληψη βγαλμένη από την δεκαετία του '70. Στο "Revelation & Mystery" βαραίνουν τον ήχο τους και προσθέτουν περισσότερη ένταση.
Οι Puscifer για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το έτερο συγκρότημα του James Keenan των Tool (μετά τους A Perfect Circle). Κάποιοι χαρακτηρίζουν την μουσική της μπάντας ως comedy rock, λόγω της χιουμοριστικής προσέγγισης σε όλη την αισθητική της. Αυτό όμως είναι άδικο, αφού μιλάμε για πειραματικό rock, που βρίθει ποιότητας. Οι Puscifer κάπου περνάνε -κακώς, πολύ κακώς- απαρατήρητοι.
Nα ξεκινήσω λακωνικά, για όποιον βαριέται να διαβάζει, βαθυστόχαστες αναλύσεις δίσκων. Το "The Thousandfold Epicentre" είναι δισκάρα! Είναι ένα άλμπουμ που συνδυάζει το ανίερο doom με την ψυχεδέλεια των '60s, το heavy rock\metal με τον αποκρυφισμό και την folk με την ποίηση των παρηκμασμένων. Ήδη από την στοιχειωμένη εισαγωγή σου έχουν τραβήξει την προσοχή.
Λίγοι δίσκοι έχουν προκαλέσει τόσες συζητήσεις πριν καν κυκλοφορήσουν. Η αναπάντεχη συνεργασία του Lou Reed με τους Metallica δεν μπορούσε παρά να στρέψει τα βλέμματα στο "Lulu", έναν δίσκο όπου μεγάλος κερδισμένος είναι ο Reed, αφού έπεισε το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα να συμμετέχει. Αυτός ΔΕΝ είναι ο νέος δίσκος των Metallica, oι οποίοι δοκιμάζουν πάλι κάτι διαφορετικό, αλλά του Αμερικάνου rocker.
Στις δύσκολες εποχές γεννιέται εμπνευσμένη τέχνη. Αυτό συνέβη το 1970 με τον Hendrix και τα υπόλοιπα μεγαθήρια, έτσι γεννήθηκε και η ακραία μουσική. Στην σημερινή εποχή, έχουμε συγκροτήματα σαν τους Hammers of Misfortune να γράφουν ποιοτική μουσική, προσιτή για όσους έχουν τα αυτιά ανοιχτά, αλλά ταυτόχρονα παραμένοντες στο underground.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις τον κόσμο να στρέψει όλα τα αυτιά του πάλι σε σένα μετά το "Leviathan". Είναι ακόμη δυσκολότερο να βγάζεις δισκάρα μετά το "Blood Mountain" και σχεδόν ακατόρθωτο να συναγωνιστείς το "Crack the Skye". Κι όταν έχεις το θράσος να τα κάνεις όλα αυτά συνεχόμενα, δημιουργώντας ένα ακόμη αριστούργημα, τότε δικαιωματικά τοποθετείσαι στο πάνθεον των Μεγάλων.
Ο Tom Morello, γνωστός κιθαρίστας των Rage Against The Machine, επιστρέφει με ένα άλμπουμ που έχει να δώσει πολλά σε όποιον του αφιερώσει χρόνο. Ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, πιάνο και μια φυσαρμόνικα καταφέρνουν και δημιουργούν σε συνδυασμό με τους στίχους ένα ιδανικό soundtrack για τις ημέρες που διανύουμε. Έτσι κι αλλιώς πάντα ο Morello είχε πολιτική άποψη.
Ας καλωσορίσουμε στην συντροφιά μας τους Year of the Goat. Αναπαράγουν τον retro ήχο του rock, ποτίζοντάς τον με αρκετά ψυχεδελικά στοιχεία. Αν σας άρεσαν οι Ghost και οι The Devil's Blood, τότε δύσκολα να μην σας αρέσουν. Εμπνέονται από τις occult μπάντες του '60, αλλά δεν λένε όχι και στον ήχο των Pentagram. Βέβαια καταφέρνουν να τα αποδώσουν όλα αυτά στο σήμερα.
Γενικά είμαι επιφυλακτικός απέναντι στα sequels επιτυχημένων δίσκων. Το "Welcome to My Nightmare" είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει κυκλοφορήσει ο Alice Cooper. Η θρίλερ θεματολογία, αλλά και οι τραγουδάρες που είχαν βγει πριν 36 περίπου χρόνια το τοποθετούσαν στην λίστα των αριστουργημάτων του classic rock\hard rock. H πρόθεση για το νούμερο 2, σίγουρα προκάλεσε ενθουσιασμό, αλλά και προβληματισμό για το κατά πόσο θα μπορούσαμε ν' ακούσουμε κάτι αντίστοιχο ποιοτικά με τον προκάτοχό του.
Θυμάστε την τύπισσα στο "Gateways" των Dimmu Borgir; Ναι λέω για εκείνη που σε μερικούς η φωνή της φαινόταν νευρωτική, αλλά άλλοι την λάτρεψαν. Πράγματι η φωνή της Agnete είναι ιδιαίτερη αλλά αναμφισβήτητα ταλαντούχα. Κι αυτό γιατί μπορεί να την χρωματίζει όπως θέλει και μέσα της κρύβει punk δύναμη. Οι Djerv στους οποίους τραγουδάει, κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό το ντεμπούτο τους.
Ότι πρέπει για το καλοκαιράκι είναι το "Arabia Mountain". Είναι λες και βγήκε από κάποιο δισκάδικο του '60 ή του '70. Οι Black Lips αρέσκονται σε garage rock, με αρκετά στοιχεία punk αλλά το feeling τους είναι rock n roll. Σαν κι αυτό που αγαπήσαμε για να ακούγεται σε παρτάκια και σε κραιπάλες στην παραλία. Η μουσική τους σίγουρα θα σε κάνει να περάσεις καλά, αφού εκτός από ενέργεια, τα τραγούδια τους έχουν πολλές καλές ιδέες.
Αν πάρουμε ολίγον Black Sabbath, προσθέσουμε προσεκτικές τζούρες από Kylesa και Mastodon, το αποτέλεσμα μάλλον θα ηχεί όπως οι Red Fang. Η Relapse ποντάρει πολλά σε συγκροτήματα που παίζουν sludge n roll. Κιθάρες που βρωμοκοπούν "Νότο" και φωνητικά όλων των ειδών που σίγουρα θα σου ξετινάξουν οποιαδήποτε αρνητική διάθεση. Από το "Malverde" οι προθέσεις γίνονται εμφανείς. Riffs, riffs και πάλι riffs. Λίγα ψυχεδελικά στοιχεία, απλά απογειώνουν έναν δίσκο που δεν περιέχει μέτρια στιγμή.
Oι Chrome Division είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από black metal μουσικούς. Συγκεκριμένα από τον Shagrath των Dimmu Borgir και μέλη των Old Man's Child, Susperia και Ringnevond. Τελικά οι black metallers είναι οι καλύτεροι για rock n roll. Σ' αυτό το 3ο αισίως άλμπουμ τους, το heavy metal της παλιάς σχολής με μοντέρνο φινίρισμα συνεχίζεται και σε κάνει να γουστάρεις όσο το ακούς.
