Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες είναι σίγουρα ο Eddie Van Halen. Με την επανένωση του group, επέστρεψε και ο David Lee Roth, ίσως ο καλύτερος τραγουδιστής που πέρασε από τις τάξεις τους. Βέβαια, δίσκο είχαν να κυκλοφορήσουν από το 1998, οπότε πέρα από το σχετικό ενδιαφέρον που προκαλεί η νέα τους κυκλοφορία, προκαλεί και απορίες.
Τελικά στην Ιρλανδία το έχουν στο αίμα τους. Για να παίξεις hard rock πρέπει να διαθέτεις ψυχή. Οι The Answer, μετά από 2 αξιόλογες κυκλοφορίες, αναγεννιούνται (όπως υποδηλώνει και ο τίτλος) προσφέροντας ακόμη πιο φρέσκια και δυναμική μουσική, η οποία δεν προσκυνά απλά τους ήρωές τους, δηλ. τους Led Zeppelin και τους Thin Lizzy, αλλά αφήνει το προσωπικό στίγμα της μπάντας.
Aν ψιλογουστάρετε τους Nickelback αλλά ντρέπεστε να το πείτε, τότε ένα καλό υποκατάστατο, αν και σαφώς καλύτερο από τους προαναφερθέντες, είναι οι Burn Halo. Ραδιοφωνικό hard rock, με ανθεμικά refrains και παιγμένο με μοντέρνο τρόπο. Η μουσική τους είναι απλή αλλά διασκεδαστική, φέρνοντας προς Shinedown μεριά. Δεν θα αλλάξει την ζωή σας, αλλά θα κάνει την ώρα σας να περάσει γρήγορα.
Γενικά είμαι επιφυλακτικός απέναντι στα sequels επιτυχημένων δίσκων. Το "Welcome to My Nightmare" είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει κυκλοφορήσει ο Alice Cooper. Η θρίλερ θεματολογία, αλλά και οι τραγουδάρες που είχαν βγει πριν 36 περίπου χρόνια το τοποθετούσαν στην λίστα των αριστουργημάτων του classic rock\hard rock. H πρόθεση για το νούμερο 2, σίγουρα προκάλεσε ενθουσιασμό, αλλά και προβληματισμό για το κατά πόσο θα μπορούσαμε ν' ακούσουμε κάτι αντίστοιχο ποιοτικά με τον προκάτοχό του.
Οι Edguy θα έλεγα ότι είναι από τα συμπαθή μου συγκροτήματα στον χώρο του power metal. Bέβαια δισκάρα και όχι απλώς καλό δίσκο, έχουν να κυκλοφορήσουν από το "Hellfire Club". Τα "Rocket Ride" και "Tinnitus Sanctus" ήταν αξιοπρεπή, δεν τους έλειπαν και τα hit-άκια, αλλά η συνεχόμενη ενασχόληση του Tobias Sammet με τους Avantasia σαφώς και οδηγεί τους Edguy σε συνθετικό κορεσμό.
Mετά από 2 χρόνια και ένα ντεμπούτο που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις οι δικοί μας hard rockers, Outloud είναι εδώ με νέο δίσκο, έχοντας ως στόχο να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο το όνομά τους. Βέβαια οι συναυλίες που έδωσαν, ήταν αυτές που τους καθιέρωσαν στην συνείδηση του κόσμου, ως μια πολύ καλή μελωδική μπάντα. Η ικανότητά τους να γράφουν τραγούδια με "αέρα" και ευκολομνημόνευτα είναι το μεγάλο τους όπλο. Όπως επίσης και το λαρύγγι του τραγουδιστή τους Chandler Mogel.
O ερωτύλος David Coverdale δεν φαίνεται να θέλει να γεράσει. Δεν ξέρω αν παίρνει viagra, αλλά φαίνεται να περνά δεύτερη νιότη κι έτσι μετά το καλό "Good to Be Bad", μας προσφέρει σύντομα έναν δίσκο που στέκεται εύκολα ανάμεσα στις ένδοξες κυκλοφορίες τους. Κι αυτό γιατί συγκεντρώνει τα στοιχεία που αγαπήσαμε σ' αυτούς. Συναίσθημα, όμορφες μελωδίες, bluesy διάθεση, βρώμικο hard rock με refrains που σε απογειώνουν και ερμηνείες βγαλμένες από τις καλές μέρες του '80. Επιτέλους ακούμε τον ήχο τους όπως μας τον είχαν μάθει και μάλιστα πιο ογκώδη σε σημεία.
Σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι συναντήθηκαν τα πνεύματα των Black Sabbath, των Led Zeppelin και μαστούρωναν με καπνά των Lynyrd Skynyrd υπό τους ήχους των Rolling Stones. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί το "Hisingen Blues", ένας δίσκος που μεταφέρει το classic rock στο σήμερα, μπολιάζοντας τα blues των λευκών, την jazz και την folk μέσα από τραγουδοποιία που φαίνεται να μπήκε σε κάποια μηχανή του χρόνου από την δεκαετία του '60 και του '70 για να μας βρει στο 2011. Αυθεντική μουσική που μεταφέρει το κλίμα και την αίγλη των εποχών που το rock μεσουρανούσε, μέσα από μια παραγωγή τόσο retro, αλλά και τόσο εκθαμβωτική ταυτόχρονα!
Aγαπάμε το hard rock, ειδικά μέσα από μοντέρνο πρίσμα. Οι Audrey Horne έβγαλαν πριν από έναν χρόνο περίπου το ομότιτλο άλμπουμ τους, αλλά μιας που το τελευταίο διάστημα το ακούω αρκετά και αφού δεν το είχα προσέξει πριν, είναι μια καλή ευκαιρία να σας το συστήσω. Τα μέλη τους παίζουν σε ακραίες μπάντες, αλλά φαίνεται πως οι blacksters την έχουν την υπόθεση "rock n roll", απόδειξη (και) αυτός ο δίσκος που αποπνέει φρεσκάδα και περιέχει πολλές κομματάρες. Μελωδίες, καλές ιδέες και η αίσθηση ότι "κάπου το έχω ξανακούσει αυτό το τραγούδι".
Οι Spiritual Beggars είναι από τα καλύτερα stoner συγκροτήματα και δίσκοι όπως το "Ad Astra" θα παραμείνουν κλασικοί. Η αλήθεια είναι ότι με την φυγή του JB που αποφάσισε να επικεντρωθεί στους Grand Magus (που συνεχώς ανεβαίνουν) πίστεψα πως ήρθε το τέλος για το συγκρότημα και δεδομένου ότι ο Spice δεν υπάρχει περίπτωση να επέστρεφε ποτέ. Ο Michael Amott είναι ένας από τους τελευταίους guitar heroes και το να ακούσεις νέα μουσική από αυτόν είναι πάντα ότι καλύτερο. Η κίνηση να επιλέξει τον δικό μας Apollo Papathanasio γνωστό από τους Firewind, εξέπληξε πολλούς και όλοι αναρωτιόμασταν για την κατεύθυνση της μπάντας.
Αν υπήρχε θεός, θα έπρεπε τώρα οι Volbeat να είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα στην σύγχρονη metal\rock σκηνή, όχι επειδή έχουν το hype ή πουλάνε γκομενιλίκι, αλλά γιατί έχουν βγάλει 3 δισκάρες στην σειρά! Οι Δανοί με πανέξυπνο και εμπνευσμένο τρόπο ανακατεύουν το metal, το rockabilly, το punk, το southern και τους ρυθμούς του nu metal συνοδευόμενα από μια φωνή που θυμίζει άλλοτε James Hetfield κι άλλες φορές έναν βλαχο-Elvis.
Περίμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον νέο δίσκο των Stone Sour. Οι λόγοι πολλοί: Ο Corey Taylor είναι από τους καλύτερους τραγουδιστές σήμερα, γράφουν όμορφα ραδιοφωνικά τραγούδια, οι Slipknot έχουν μπει στον πάγο αυτή την περίοδο (και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα) και οι Stone Sour είναι ότι πρέπει για υποκατάστατο. Οι προσδοκίες λοιπόν ήταν υψηλές, ιδιαίτερα μετά το πετυχημένο "Come What(Ever) May". Προσδοκίες που δεν διαψεύστηκαν, με τον Taylor να παίρνει το παιχνίδι πάνω του καθώς διαθέτει φωνάρα.
Να που το ζήσαμε κι αυτό! Με αναμονή 13-14 χρόνων κυκλοφορεί το Chinese Democracy από τους Guns 'N' Roses και μήπως αυτός είναι ένας οιωνός ότι έρχεται το τέλος του κόσμου;
Οι συμπαθέστατοι Γερμανοί με τον ταλαντούχο Tobias Sammet πίσω απ' το μικρόφωνο είναι από τις λίγες power μπάντες που παρακολουθώ με ενδιαφέρον αφού δεν κλείνονται στα στενά όρια του ευρωπαϊκού power αλλά απ' το "Hellfire Club" και ύστερα έβαλαν περισσότερα hard rock στοιχεία στην μουσική τους με αποτέλεσμα να ηχούν πιο φρέσκοι σε μια κορεσμένη σκηνή.
Mετά τους Judas Priest, Motorhead και τους Metallica, ήρθε η στιγμή όπου ένα ακόμη μεγαθήριο της μουσικής μας κυκλοφορεί νέο δίσκο. Μην περιμένετε καμία αλλάγή στην μέχρι τώρα ταυτότητά τους. Απλά και όμορφα τραγούδια που θα σας κάνουν να περάσετε καλά. Το ευχάριστο είναι πως οι AC\DC έβγαλαν έναν δίσκο που σέβεται το παρελθόν τους και είναι ανέλπιστα πολύ καλός!
