Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Μετά από μια εβδομάδα, είπα να γράψω κάτι. Δεν έβρισκα λόγο να γράψω. Δεν είχα τι να πω. Τα γεγονότα ήταν τέτοια που μέσα στις τόσες αναλύσεις ήθελα να σωπάσω. Αντιθέτως, σκέψεις υπήρχαν πολλές και μερικές μάλιστα, βασανιστικές, εκκωφαντικές. Πόσα έχουν γραφεί για τις προηγούμενες ημέρες, για την Κυριακή που μας πέρασε, για την νύχτα ντροπής, για το Μνημόνιο 2, για την προπαγάνδα των ΜΜΕ και την αστυνομική βαρβαρότητα. 
Αδυνατώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι συνεργάζονται με το κράτος. Γιατί πληρώνουν οτιδήποτε τους επιβληθεί, γιατί σκύβουν το κεφάλι. Γιατί προσκυνούν όσα τους καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια. Οι πρεσβευτές του καπιταλισμού, πέταξαν τα δημοκρατικά προσωπεία και έδειξαν τα αποκρουστικά τους πρόσωπα. Οποιαδήποτε πρόσχημα για κοινωνική\ταξική ειρήνη κατέρρευσε.
Η εποχή είναι άδικη. Ψάχνεις για άγκυρες. Για μια σταθερά που να θυμίζει τον παλιό κόσμο, ναι αυτόν που κράζαμε. Αν και δεν είμαι σίγουρος, κατά πόσο η γνώση ότι ο παλιός κόσμος μας οδήγησε εδώ, θα μας κάνει σοφότερους ώστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Οι ακραίες συνθήκες, γεννούν ακραίες συμπεριφορές. Η εγκληματικότητα αυξάνεται. Σου λένε φταίνε οι μετανάστες.
Ποτέ δεν ενθουσιαζόμουν με τους "ποιοτικούς" Έλληνες καλλιτέχνες που πρέπει ντε και καλά να τους βγάζουμε το καπέλο. Γενικά δεν μου αρέσει να τοποθετούμε ανθρώπους σε βάθρο. Ένας από αυτούς είναι και η Νανά Μούσχουρη. H οποία προέβη σε γελοίες δηλώσεις στην γερμανική «Welt online».
Είναι να μην σε πιάνει μελαγχολία όταν βλέπεις την πλατεία Συντάγματος άδεια; Όταν οι μαζικές συγκεντρώσεις του καλοκαιριού φαίνονται μια μακρινή ανάμνηση; Και στον αντίποδα, στην Αίγυπτο, στην πλατεία Ταχρίρ, οι Αιγύπτιοι να μην κάμπτονται, αν και έχουν ν' αντιμετωπίσουν ένα πολύ πιο σκληρό καθεστώς που δεν δίστασε να αιματοκυλίσει το Κάιρο.
Η εικόνα αστυνομικού να ψεκάζει από απόσταση αναπνοής με σπρέι πιπεριού, φοιτητές που απλά διαμαρτύρονταν καθιστοί κατά τις διαδηλώσεις στην Νέα Υόρκη, ήταν από τις πλέον εξοργιστικές και αποκάλυψαν μια ακόμη φορά το βάναυσο και θρασύδειλο πρόσωπο της εξουσίας.
Στον νεοφιλελευθερισμό, οι φραγμοί βρίσκονται παντού. Φραγμοί μπαίνουν μεταξύ των ανθρώπων και των δημόσιων πόρων. Όλο και περισσότεροι δεν έχουν πρόσβαση στο πόσιμο νερό και στην γη. Φραγμοί μπαίνουν στα σύνορα, φραγμοί σε όσους θέλουν να διαδηλώσουν για τα δικαιώματά τους και να εκφράσουν τις πολιτικές τους αντιθέσεις.
Δεν παρακολουθώ καθόλου ειδήσεις τελευταία. Όχι, δεν θέλω να προστατεύσω την ψυχική μου υγεία από την μαζικοποιημένη κατάθλιψη των δελτίων των 8. Δεν θέλω ούτε εφημερίδες να διαβάζω και όσο μπορώ αποφεύγω και στο ίντερνετ να πέφτω πάνω σε αναπαραγόμενες τηλεοπτικές πληροφορίες. Δεν στρουθοκαμηλίζω, απλά το παιχνίδι είναι στημένο και βαρετό. Ο...Τροικός πόλεμος μαίνεται, με θύματα όλους πλην των τραπεζών. Ακούω εφεδρεία και το μυαλό μου πάει στην πλατεία Κλαυθμώνος. Βλέπω πολλούς να χαίρονται με την δυστυχία του διπλανού τους.
Ζούμε στην πιο ρευστή εποχή. Πιθανόν να χρεοκοπήσουμε, πιθανόν να είμαστε δούλοι. Δεν εξαρτιόμαστε από τις δικές μας δυνάμεις, αλλά από αυτούς που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Δεν ξέρω τι θα συμβεί μετά από τις νέες κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται. Βλέπω πως κανείς δεν μαθαίνει τελικά από τα λάθη του. Μπορεί να μην έχω δουλειά, μπορεί να χάσω τα πάντα. Το σκηνικό μοιάζει όπως στις ταινίες με τα ζόμπι. Η πλήρης ανασφάλεια και η απειλή που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, απροσδιόριστα.
Στις γενικές συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος, μ' αρέσουν πάρα πολλά πράγματα, όπως η αναβίωση της ελπίδας και του διαλόγου, αλλά υπάρχουν και κάποια που δεν μου αρέσουν. Καταρχάς δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι θεωρούν την πλατεία τσιφλίκι τους. Επίσης γιατί δημιουργούνται τόσες ομάδες και υποομάδες, από την στιγμή που τα βασικά μας προβλήματα είναι αλλού. Τρίτον, γιατί τόσοι διαχωρισμοί. Και τέταρτον, γιατί κάποιοι επιμένουν να ομιλούν με όρους παρελθόντος, όπως "επιτροπές", "αντιπρόσωποι" κτλ. Καταλαβαίνω πως το "όλοι μαζί ενωμένοι" δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Και δεν μπορεί για πολλούς και διάφορους λόγους.
Κάθε φορά που υποδεχόμαστε τον νέο χρόνο, οι ευχές για "καλή χρονιά" δίνουν και παίρνουν, αγκαλιές, φιλιά...Η Πρωτοχρονιά δεν υπάρχει έτσι όπως την έχουμε κατασκευάσει οι άνθρωποι. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλές θρησκείες διαφωνούν μεταξύ τους για το ποια είναι η πρώτη μέρα του χρόνου. Αλλά επίσημα για όλο τον κόσμο η 1η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί ως επίσημη έναρξη του έτους. Κάθε Πρωτοχρονιά έχουμε περισσότερες ελπίδες από οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου. Γίνεται να κάνουμε reset; Ν' αρχίσουμε τα πάντα από την αρχή; Μπορούμε να πολεμήσουμε αν έχουμε για όπλο την Καρδιά.
