Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Οι Samsara Blues Experiment είναι ένα συγκρότημα χάρμα ακούσθαι. Συνδυάζει το stoner rock, την ψυχεδέλεια και τα ταξιδιάρικα blues, δοσμένα μέσα από μια prog αντίληψη βγαλμένη από την δεκαετία του '70. Στο "Revelation & Mystery" βαραίνουν τον ήχο τους και προσθέτουν περισσότερη ένταση. 
Οι Puscifer για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το έτερο συγκρότημα του James Keenan των Tool (μετά τους A Perfect Circle). Κάποιοι χαρακτηρίζουν την μουσική της μπάντας ως comedy rock, λόγω της χιουμοριστικής προσέγγισης σε όλη την αισθητική της. Αυτό όμως είναι άδικο, αφού μιλάμε για πειραματικό rock, που βρίθει ποιότητας. Οι Puscifer κάπου περνάνε -κακώς, πολύ κακώς- απαρατήρητοι.
Oι Cynic άφησαν για τα καλά πίσω τους τις prog\death μέρες τους. Δεν ξέρω αν θα τους γνωρίσουν όσοι είχαν μείνει στο "Focus". Βέβαια είχε διαφανεί από το "Traced In Air" ότι περισσότερο το prog ήθελαν να κρατήσουν στην εξίσωση. Ήρθε και το ep "Re-Traced" που χάραξε από μόνο του τις γραμμές. Οι Cynic μοιάζουν να είναι άλλο συγκρότημα πλέον.
O Steven Wilson ξέρουμε ότι είναι ένας μουσικός με διαρκή έμπνευση και άκρως παραγωγικός. Δεν καταλαβαίνω τι εξυπηρετεί να κυκλοφορήσει 2ο σόλο δίσκο, όταν κυκλοφόρησε νέο δίσκο με τους Blackfield, αλλά και το ότι οι Porcupine Tree θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν υπό το logo τους το νέο υλικό. Και μου κάνει εντύπωση, γιατί σε όλα τα συγκροτήματα που συμμετέχει ο Wilson έχει τον πρώτο λόγο για την σύνθεση.
Mε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον περίμενα το τρίτο χτύπημα των Textures, της ολλανδικής μπάντας που είχαν καταπλήξει με το post\hardcore μεγαλείο του "Silhouettes". Μουσικοί με διαφορετικές καταβολές και προτιμήσεις καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα μωσαϊκό, με ποικιλία επιρροών και διαθέσεων. Οι αποχωρήσαντες Eric Kalsbeek (φωνή) και Richard Rietdijk (πλήκτρα) αντικαταστάθηκαν αντιστοίχως από τους Daniel De Jongh (ex-CiLiCe) and Uri Dijk (Ethereal).
Oι Ολλανδοί τζαζίστες, σκοτεινιάζουν την αιθέρια μουσική τους με ambient περάσματα. Αφήνουν το σαξόφωνο να σε ταξιδέψει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και αν χάσεις τον δρόμο, βρίσκονται εκεί για σένα τα όμορφα φωνητικά της Charlotte Cegarra. Τα άλλα όργανα, δηλαδή το τσέλο, το βιολί, το ξυλόφωνο και το μπάσο κάνουν πιο πλούσιο τον ήχο. Του δίνουν δυναμική και το αίσθημα του απροσδόκητου. Τα στοιχεία που πλέκονται εδώ, μοιάζουν άγνωστα μεταξύ τους αλλά παρουσιάζουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
O Kαναδός μουσικός\μάγος\ψυχάκιας κυκλοφορεί φέτος εκτός από το "Deconstruction" και το "Ghost" για να κλείσει την τετραλογία που ξεκίνησαν τα "Ki" και "Addicted". Νομίζω πως κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η ταυτόχρονη κυκλοφορία. Το "Deconstruction" αποτελεί ότι πιο ακραίο και πολυεπίπεδο έχει κυκλοφορήσει ο Townsend και το "Ghost" μοιάζει με την ηρεμία μετά την καταιγίδα.
Aπό που ήρθαν αυτοί; Τι κρύβουν; Που αποσκοπούν; Τι σκοτάδι γέννησε το "The Tunnels"; Μην το ακούσεις αν είσαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Η ακρόαση σου μεταφέρει άγχος. Ταμπέλα δεν βάζω. Να το περιγράψω όμως επιτρέπεται για να συνεννοηθούμε. Noise, black, post, sludge, ψυχεδέλεια. Όλα αυτά μαζί σε κατάμαυρο καμβά. Φως δεν υπάρχει. Τα φωνητικά δεν μπορείς να νιώσεις ότι προέρχονται από άνθρωπο. Οι κιθάρες ξύνουν πληγές. Η όλη προσέγγιση είναι ικανή να ορίσει τα δεδομένα στον ακραίο ήχο. Μην το φοβάσαι.
Ο ανήσυχος και ιδιοφυής καλλιτέχνης που ακούει στο όνομα Devin Townsend κυκλοφορεί ένα ακόμη άλμπουμ με το project του. Πραγματικά δεν μπορείς να μαντέψεις κάθε φορά τι πρόκειται να ακούσεις κι αυτό είναι από τα μεγάλα ατού κάθε έργου του τρελο-Καναδού. Στο "Deconstruction", το πειραματικό rock, το industrial, το death, το black και η electro δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους, αλλά φτιάχνουν ένα κράμα που αποδεικνύει ότι η μουσική είναι μία.
Μου ήταν δύσκολο να χωνέψω το τι είχαν δημιουργήσει οι Universe 217 όταν είχα ακούσει τον πρώτο τους δίσκο. Αυτό το κλειστοφοβικό συναίσθημα που αναπαρήγαγαν δεν ήταν εύκολα περιγράψιμο. Όπως και η καταπληκτική φωνή της Τάνιας που μπορούσε να ακροβατεί μεταξύ εφιάλτη και κάθαρσης. Η μουσική τους για όσους δεν τους έχουν ακούσει (και πρέπει να το κάνουν) είναι πειραματική και ατμοσφαιρική, αλλά δεν μπορείς να την κατηγοριοποιήσεις. Ίσως να αναφέρουμε τις doom επιρροές τους για να μπορέσουμε να έχουμε μια αφετηρία συνεννόησης αλλά και τους avant-gard-ισμούς αλα Dead Can Dance.
Αστική ζωή, τυποποιημένη, ένας τρόπος ύπαρξης που σε κάνει να νιώθεις ένοχος αν δεν ακολουθήσεις την πεπατημένη. Κοιτάς το εξώφυλλο του νέου δίσκου των Sun of Nothing. Δίσκο είπα; Συγνώμη. Μανιφέστο είναι. Η φιγούρα γκρίζα και σκυθρωπή, αποχωρεί από την ακόμη πιο γκρίζα πόλη. Όλα είναι προκαθορισμένα μέσα σ' αυτήν. Αν αποδράσεις μόνο νιώθεις ζωντανός.
Oι Swans ποτέ δεν ήταν ένα συγκρότημα που εγκλωβιζόταν σε ταμπέλες. Προσανατολισμένοι στην μουσική ως ολότητα και λιγότερο στα είδη, εξερεύνησαν τα νερά του post rock, του πειραματικού ήχου, του industrial, του punk, του metal, χωρίς να παραδόσουν την έμπνευσή τους σε κανένα από αυτά. Μετά από μεγάλο διάστημα σιωπής, κυκλοφορούν νέο δίσκο με αργές ταχύτητες, αιθέριες μελωδίες, ακουστικές κιθάρες και με μια art rock προσέγγιση. Ο δίσκος θα σας στοιχειώσει, αυτό είναι σίγουρο. Η ατμόσφαιρα βγαλμένη από κάποιο noir με υπνωτιστικούς ρυθμούς και πολύ συναίσθημα.
Oι Αμερικανοί Yakuza είναι από τις ενδιαφέροντες πειραματικές μπάντες, από αυτές που μπορούν και δημιουργούν ιδιαίτερους δίσκους, έξω από τα τετριμμένα. Στο "Of Seismic Consequence" αδιαφορούν ξανά για τις ταμπέλες, με το κάθε τραγούδι να είναι διαφορετικό από το άλλο. Η ποικιλομορφία δεν είναι αυτοσκοπός για τους Yakuza άλλα τρόπος έκφρασης. Ακόμη και η χρήση του σαξοφώνου το μαρτυρά αυτό, προσδίδοντας μάλιστα στην ατμόσφαιρα, κάνοντας γενικά το άλμπουμ πιο "μυστηριώδες".
Η κολεκτίβα των The Ocean χτυπάει για δεύτερη φορά μέσα στο 2010, σκοπεύοντας να μας προβληματίσει με τα θέματα που πραγματεύεται μέσα από ένα αμάγαλμα progressive, post, sludge και hardcore(;) ήχων. Με το "Heliocentric" η αλήθεια είναι οτι απογοητεύτηκα κάπως, κάτι που ευτυχώς δεν συμβαίνει με το "Anthropocentric", το οποίο είναι λίγο πιο heavy από τον προκάτοχό του και με την έμπνευση των Γερμανών να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Στιχουργικά ο δίσκος ασχολείται με θρησκευτικά και φιλοσοφικά θέματα συγκεκριμένα με την θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν, με την μπάντα να σε στέλνει ξανά στην βιβλιοθήκη για να ψάξεις τους αδελφούς Καραμαζώφ, τον Νίτσε, την Ιερά Εξέταση και πολλά ακόμη.
Ο συμπαθέστατος Serj Tankian φέτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο solo δίσκο του, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση ηχητικά με το πετυχημένο "Elect the Dead". Η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι απογυμνώνεται από τις rock φόρμες, δίνοντας την παγκέτα του μαέστρου στην μίνι ορχήστρα και στα ηλεκτρονικά στοιχεία. Βιολιά και electro λοιπόν συνυπάρχουν δίνοντας έμφαση στις λεπτομέρειες. Η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα ακούγοντας τις πρώτες φορές το "Imperfect Harmonies" αλλά η μουσική ευφυία του Tankian λάμπει γι' ακόμη μια φορά σε μουσική και στίχους.
Mε μπέρδεψαν οι Nachtmystium σ' αυτή την συνέχεια του Black Meddle. Με μπέρδεψαν γιατί ενώ από την μία ακούω όμορφη μουσική που σπάει τα στεγανά του παραδοσιακού black metal, από την άλλη ακούω τις έξυπνες ιδέες τους, "κουρασμένες". Στο προηγούμενο, "Assasins" έδωσαν ρέστα παντρεύοντας black, progressive rock και ψυχεδέλεια. Το "Addicts" είναι ιδιαίτερο και δύσκολο σαν άκουσμα. Έχουμε να κάνουμε με καλοκαιρινό black metal!
