Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Oι Αμερικάνοι Abigail Williams είναι ένα black metal συγκρότημα, που μπορεί να ικανοποιήσει αρκετές...στυλιστικές προτιμήσεις στην μαυρομεταλλική μουσική. Αν και η symphonic πλευρά τους και η μελωδική προσέγγιση, περισσότερο κλίνει προς Emperor μεριά. 
Oι Iρλανδοί Altar of Plagues δεν μπαίνουν σε καλούπια. Δημιουργούν πνευματιστική μουσική, εμπνευσμένη, που αντλεί δύναμη από την φύση. Το απρόσιτο black metal, φοράει τον μανδύα του μουντού post και εξερευνά ήχους και συναισθήματα που δεν είναι προσιτά για τον καθένα.
Βλέποντας το όνομα του συγκροτήματος, πιθανόν να σκεφτείς ότι είναι Έλληνες. Κι όμως δεν είναι. Είναι Γερμανοί. Χρησιμοποιώντας ένα προκλητικό όνομα λοιπόν, μας παρουσιάζουν ένα death soundtrack, που μαυρίζει περισσότερο τον ουρανό, χρησιμοποιώντας doom και black υλικά.
Oι Γάλλοι Alcest, δεν είναι μια τυπική black metal μπάντα. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να τους βάζω υπό αυτή την ταμπέλα. Μερικοί τους τοποθετούν υπό τον ακαθόριστο -για μένα- όρο shoegaze. Το σίγουρο είναι ότι έχουν μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο. Πιο αέρινο, πιο ονειρικό.
Xωρίς να διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας, οι Αμερικάνοι Midnight, βουτάνε στα βάθη της κόλασης, όπου λαμβάνει χώρα, ένα rock n roll πάρτι, το οποίο έχει ελεύθερη είσοδο και καλεσμένους που λικνίζονται στους ρυθμούς των Motorhead.
Tο black metal δεν περιορίζεται εύκολα σε καλούπια. Δεν είναι οι ανάποδοι σταυροί, το corpsepaint και τα σιδηροδρομικά riffs. Για να το θέσω καλύτερα, δεν είναι μόνο αυτά. Οι Blut Aus Nord, αυτοί οι τρελοί Γάλλοι, χτυπούν με το δεύτερο μέρος του "777", το οποίο ξεπερνά το πρώτο, που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, δημιουργώντας μια τρομερή ατμόσφαιρα, που δεν δίνει έμφαση μόνο στα όργανα, αλλά και στην παραγωγή.
Από το εξώφυλλο, ήδη έχεις μπει στο νόημα. Οι μεταφυσικές ανησυχίες των Blut Aus Nord βρίσκουν ένα μονοπάτι πνευματικής έκφρασης μέσα από τα αυλάκια της μουσικής. Αλλά για να μεταφέρει η μουσική το μήνυμα, δεν μπορεί παρά να είναι δύστροπη, ειδικά για τους πολλούς. Black metal με κάποια industrial στοιχεία, που απαιτεί την πλήρη προσοχή του ακροατή για να το κατανοήσει.
Oι Βρετανοί extreme (πλέον) metallers συνεχώς βρίσκουν τρόπους για να διατηρούν το όνομά τους στην δημοσιότητα. Το νέο τους ep απευθύνεται περισσότερο σε οπαδούς και συλλέκτες, αφού πέρα 2 νέων συνθέσεων, περιέχονται τραγούδια από το τελευταίο τους άλμπουμ.
Oι Wolves In The Throne Room δεν είναι ακόμη μια black metal μπάντα. Είναι ένα συγκρότημα που εμπνέεται από την Φύση και που δεν αναπαράγει το κλασικό riffing της μαυρομεταλλικής σχολής, αντιθέτως το παρουσιάζουν από την δική τους οπτική, τόσο καλοπαιγμένο, αλλά και βγαλμένο από την καρδιά.
Oι Σουηδοί Shining στο "Fodd Forlorare" (που σημαίνει Born Loser) συνεχίζουν να κινούνται σε υψηλά επίπεδα, προσφέροντας μάλιστα έναν από τους καλύτερους black metal δίσκους για την τρέχουσα χρονιά. Μελαγχολικοί, μελωδικοί αλλά και γεμάτοι οργή προσφέρουν 6 συνθέσεις, συνολικής διάρκειας 40 λεπτών, που λειτουργούν στοιχειωτικά. Η μελωδική πλευρά της μπάντας είναι γοητευτική, με τις ακουστικές κιθάρες να συμβάλουν στην δημιουργία ατμόσφαιρας.
Οι Ιρλανδοί Cruachan τιμούν την μουσική της χώρας τους και εμπλουτίζουν το black-ίζον metal τους με αρκετά folk στοιχεία. Η θεματολογία είναι βέβαια παγανιστική, όπως και σε όλη την μέχρι τώρα πορεία τους. Στο νέο τους πόνημα, έχουν γυρίσει σε πιο επιθετικές φόρμες, ενώ τα γυναικεία φωνητικά είναι μειωμένα. Επίσης τραγουδάνε στα αγγλικά και όχι στην διάλεκτό τους όπως μας είχαν συνηθίσει. Συνθετικά συνεχίζον να γράφουν δυναμικά τραγούδια που συνοδεύονται από παραδοσιακά όργανα, όπως φλαουτο, μαντολίνο και βιολί.
Kαμιά φορά το να μένεις σε μια ηλιόλουστη χώρα όπως η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως επιχείρημα γιατί έχουμε συγκριτικό μειονέκτημα απέναντι στις σκανδιναβικές χώρες, όταν μιλάμε για black metal. Οι Ravencult δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν από τέτοιες λεπτομέρειες, αφού στον 2ο δίσκο τους, παρουσιάζουν black metal που μυρίζει Βόρεια Ευρώπη.
Οι Samael είναι ένα συγκρότημα που αν και μύησε πολλούς στο black metal τα τελευταία χρόνια έκανε στροφή στον ήχο του δοκιμάζοντας πιο ηλεκτρονικές φόρμες κάτι που ξένισε τους "βαμμένους" του είδους. Σαφώς το "Solar Soul" ήταν το πιο πολυποίκιλο που είχαν κάνει, ενώ το προπέρσινο "Above" είχε γίνει πιο σκληρό. Το "Lux Mundi" είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ' αυτα΄τα δύο άλμπουμς και στο πραγματικά ξεχωριστό "Passage". Για την ακρίβεια πλησιάζει κατά πολύ σ' αυτό. Η industrial ατμόσφαιρα, οι mid tempo συνθέσεις και τα electro πλήκτρα έχουν μεγάλη συμμετοχή. Θα έλεγα πως είναι μουσική που ταιριάζει σε "evil" clubs.
Oι σύντροφοι είναι έτοιμοι. Τα όπλα ηχούν, η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Ο ουρανός είναι σκοτεινός. Αίμα στο χώμα. Ένα σκισμένο λάβαρο ανεμίζει περήφανα στην μέση του χωριού που έχει παραδοθεί στις φλόγες. Οι απώλειες πολλές. Ο εχθρός είναι πιο δυνατός, αλλά πρέπει να φανούμε γενναίοι. Όχι για εμάς αλλά γι' αυτούς που έφυγαν και γι' αυτούς που θα μείνουν. Όλο το κουράγιο σε ένα φλασκί με ιρλανδικό ουίσκι. Το μεγάλο σχέδιο της μοίρας δεν πρόκειται να φανερωθεί. Μπορεί να καταλήξουμε στο χώμα αλλά θα το κάνουμε με το κεφάλι ψηλά.
Έτοιμο λοιπόν και το πρώτο solo άλμπουμ του Demonaz των Immortal. Αυτοί που περιμένουν ν' ακούσουν black metal μάλλον θ' απογοητευτούν, αφού το επικό συναίσθημα των Bathory και ο ήχος του κλασικού heavy metal τέμνονται σε παγωμένες διαδρομές, χιονισμένες λίμνες και στίχους ανάλογου περιεχομένου. Το μόνο που φέρνει σε black είναι τα φωνητικά, που σε στιγμές γίνονται και πιο γρέζα. Βέβαια η δύναμη, το πάθος, οι στακάτοι ρυθμοί και οι βαριές κιθάρες δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης των αγνών προθέσεων.
O τραγουδιστής των Fall of Efrafa δημιούργησε ένα νέο project, το οποίο αντλεί δύναμη από το "Paradise Lost" του Milton, την Θεία Κωμωδία του Δάντη και την τριλογία "His Dark Materials" του Pullman για να μιλήσει για την πτώση του Εωσφόρου. Με τρόπο ποιητικό και αλληγορικό, όπως κάνουν τα 3 σπουδαία έργα της λογοτεχνίας. Σκοτεινό post rock με βαριά πατήματα από sludge και μακριές απειλητικές black metal σκιές. Παντρεύοντας αυτούς τους κόσμους, το ντεμπούτο των Light Bearer είναι συναισθηματικό και μελαγχολικό.
Οι Moonsorrow είναι ένα συγκρότημα που δεν υπάρχει όμοιό του. Είναι αυθεντικοί και εμπνευσμένοι. Ο νέος τους δίσκος που μεταφράζεται ως "Like Shadows We Walk Τhrough the Land of the Dead", είναι ένα μνημείο ατμοσφαιρικού black metal μπολιασμένο με τα παραδοσιακά folk στοιχεία της φινλανδικής μουσικής παράδοσης.
Αστική ζωή, τυποποιημένη, ένας τρόπος ύπαρξης που σε κάνει να νιώθεις ένοχος αν δεν ακολουθήσεις την πεπατημένη. Κοιτάς το εξώφυλλο του νέου δίσκου των Sun of Nothing. Δίσκο είπα; Συγνώμη. Μανιφέστο είναι. Η φιγούρα γκρίζα και σκυθρωπή, αποχωρεί από την ακόμη πιο γκρίζα πόλη. Όλα είναι προκαθορισμένα μέσα σ' αυτήν. Αν αποδράσεις μόνο νιώθεις ζωντανός.
Nέος δίσκος από τους Burzum σε πολύ σύντομο διάστημα, αφού μόλις ένας χρόνος πέρασε από το "Belus" που σηματοδότησε την ολική επαναφορά του Varg στην black metal σκηνή. Απ' ότι φαίνεται μάζεψε αρκτές ιδέες στην "στενή" γι' αυτό και μας παραδίδει νέο υλικό γρήγορα. Το εξώφυλλο μου προκάλεσε θετική εντύπωση, αφού είναι απόσπασμα πίνακα και σίγουρα διαφορετικό απ' ότι έχουμε συνηθίσει για τα δεδομένα τους. Όπως φαίνεται όμως, το "Fallen" δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια του "Belus".
