Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Πρώτη φορά φέτος, αποφασίστηκε να δοθεί ο λόγος και στους αναγνώστες του blog, για να ψηφίσουν τα αγαπημένα τους albums. Ο λόγος είναι ότι μας αρέσει η αλληλεπίδραση με όσους κάνουν τον κόπο και διαβάζουν, αλλά επειδή μέσω του "δημοψηφίσματος" υπάρχει και περισσότερη ποικιλομορφία.
Η υπόθεση heavy metal είναι αρκετά παρεξηγημένη στην Ελλάδα. Η απήχηση στις νέες ηλικίες είναι μεγαλύτερη, αλλά πολλοί αντιμετωπίζουν τους μουσικούς και τα συγκροτήματα απ' αυτή την σκηνή σαν περιθωριακούς. Μάλιστα οι μεγαλύτερο σε ηλικία αντιμετωπίζουν το metal σαν "ασθένεια". Αρκετοί αγνοούν ότι την στιγμή που τα media μιλάνε για διεθνή καριέρα του κάθε Ρουβά και της κάθε Βίσση, κάποιες μπάντες από την χώρα μας παίζουν συναυλίες σε Ευρώπη, Αμερική και μερικές φορές σε Ασία, έχουν υπογράψει σε δισκογραφικές εταιρείες του εξωτερικού και έχουν αναγνωρισιμότητα και το κυριότερο, γράφουν καλή μουσική. Σε χώρες όπως η Σουηδία και ο Καναδάς το κράτος χρηματοδοτεί τους νέους μουσικούς για να αποκτήσουν εξοπλισμό, να φτιάξουν κανένα demo ή να ηχογραφήσουν αν μπορούν δίσκο. Στην Ελλάδα κάτι τέτοιο μοιάζει ουτοπικό.
