Η εποχή είναι απάνθρωπη. Γι' αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να κρατήσεις την ανθρωπιά σου. Οι ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες πληθαίνουν, διαχωρίζονται σε πολλές μικρότερες και δυστυχώς αυξάνουν και τα μέλη τους.
Η Ελλάδα καμιά φορά αναπαρίσταται αν και διαστρεβλωμένα, σε μια αληθοφανή βάση μέσω των διαφημίσεων. Μια χώρα που έμαθε μέσα από τις διαφημίσεις να ορίζει τα οράματά της.
Η μαφία πάντα ακολουθεί νόμους σιωπής. Σαν αυτούς που ακολουθεί αντίστοιχα και το πολιτικό σύστημα.
Πολύ συζητήθηκαν τα καμένα κτίρια του Τσίλερ και πολλά δάκρυα χύθηκαν από υποκριτικές κατίνες και "πολιτισμένους" κυριλέδες.
Υπάρχουν συγκροτήματα για τα οποία δεν χύνονται οι τόνοι μελανιού, ούτε υπάρχει hype, παρόλο που προσφέρουν όλες τις ευκαιρίες για κάτι τέτοιο. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι Napalm Death. Ένα συγκρότημα που ποτέ δεν έγινε της μόδας παρόλο που έχει συνέπεια και προσφορά στον ακραίο ήχο. 
Ετούτοι οι Φινλανδοί πάντα μου ήταν συμπαθείς, αλλά ποτέ δεν τους κατέταξα στα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Όμως παρακολουθούσα κάθε νέο τους δίσκο. Το "New Moon" μου άρεσε αρκετά, αλλά το ξέχασα μετά από λίγο καιρό. Το νέο τους άλμπουμ, φαίνεται πως θα κάνει κατάληψη για πολύ καιρό στο στερεοφωνικό, αφού πέρα ότι ταιριάζει απόλυτα με τον παγωμένο καιρό, περιέχει μουσική υψηλής ποιότητας και αισθητικής.
Oι The 11th Hour κινούνται στον χώρο του ατμοσφαιρικού doom metal. Έτσι θα μπορούσε να τελειώνει και αυτή η κριτική. Όλα τα αναμενόμενα στοιχεία για μια κυκλοφορία του είδους βρίσκονται εδώ. Αργή, καταθλιπτική μουσική, με στοιχειωτικά πλήκτρα, καθαρά φωνητικά και κάποια brutal.
Το γεγονός ότι το 2011 ήταν μια πολύ παραγωγική χρονιά για τον ακραίο ήχο, φαίνεται στο ότι παρουσιάζουμε τον δίσκο των Mitochondrion τώρα. Δεν είχα ξανακούσει αυτούς τους Καναδούς ποτέ. Το "Parasignosis" όμως μ' έκανε να τους προσέξω για τα καλά. Είναι ο δεύτερος δίσκος τους και το στυλ που κινούνται είναι το death metal.
Άλλο ένα παρανοϊκό και άρρωστο άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στο 2011 και δεν σηκώνει πολλά-πολλά. Με groove-άτα τραγούδια, hardcore αισθητική και κιθάρες που θερίζουν, επενδυμένα με μπομπάτη παραγωγή, οι Trap Them δίνουν ένα σκοτεινό έργο, ποτισμένο στην πίκρα και τον πεσιμισμό.
Βλέποντας το όνομα του συγκροτήματος, πιθανόν να σκεφτείς ότι είναι Έλληνες. Κι όμως δεν είναι. Είναι Γερμανοί. Χρησιμοποιώντας ένα προκλητικό όνομα λοιπόν, μας παρουσιάζουν ένα death soundtrack, που μαυρίζει περισσότερο τον ουρανό, χρησιμοποιώντας doom και black υλικά.
Kαθώς το λεγόμενο τεχνικό death δεν είναι άθλημα για πολλούς, οι Obscura μπορούν να ανακηρυχθούν ίσως στο συγκρότημα που το αντιπροσωπεύει επάξια. Μπορεί το "Cosmogenesis" να καθόρισε τον ήχο τους σε μεγάλο βαθμό, αλλά το "Omnivium" είναι ο καλύτερος δίσκος τους.
Oι Δανοί βετεράνοι του death\thrash επέστρεψαν όπως ένας κυνηγός κεφαλών. Τι κι αν γι' άλλη μια φορά υπάρχουν αλλαγές στο lineup; Η συνταγή παραμένει ίδια και απαράλλαχτη. Χάος, θάνατος και μίσος, σε ένα μείγμα από κιθαριστικά πυρά και ρυθμικά breakdowns.
Όταν γουστάρεις αυτό που κάνεις, έχεις ικανότητες, αλλά και πίστη τότε μπορείς να προσφέρεις κάτι πραγματικά δυνατό. Οι Karma Violens έχουν αποκτήσει αυτοπεποίθηση, καθώς έχουν συμμετέχει ως support σε σπουδαία συγκροτήματα, με τελευταίο παράδειγμα, την καλοκαιρινή συναυλία των Judas Priest.
Oι Ulcerate βάζουν τους δικούς τους κανόνες στο death metal. Προχωράνε παραπέρα τον τεχνικό ήχο, όντας πολύ τολμηροί. Συνδυάζουν όλες τις κατηγορίες που έχουμε κοτσάρει κατά καιρούς για να περιγράψουμε το death metal: Τechnical, brutal, atmospheric, progressive και οτιδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί. Η προσέγγισή τους είναι παράξενη και χαώδης.
Oι Βρετανοί άρχοντες του death\doom συμπλήρωσαν αισίως 20 χρόνια κι αφού κυκλοφόρησαν την ενδιαφέρουσα συλλογή "Evinta", όπου περιείχε ορχηστρικές εκτελέσεις συνθέσεών τους, αρκετά διαφοροποιημένων από τις κλασικές, θέλησε να μας προσφέρει και νέο υλικό. Κι αυτό περικλείεται σ' αυτό το ep του ενός τραγουδιού. Μόνο που το τραγούδι διαρκεί 27 λεπτά!
O Tuomas Saukkonen των Before the Dawn είναι πραγματικά ένας ταλαντούχος μουσικός. Όπου κι αν συμμετέχει δίνει διαπιστευτήρια. Ο νέος δίσκος των Black Sun Aeon είναι τόσο όμορφος, που δεν χορταίνεις να τον ακούς. Ατμοσφαιρικό death\doom. με μελωδίες που σου καρφώνονται στην καρδιά, εύθραυστα ακουστικά σημεία και αγγελικά, γυναικεία φωνητικά.
O Greg Mackintosh, κιθαρίστας και βασικός συνθέτης των Paradise Lost, δημιούργησε τους Vallenfyre για να διοχετεύσει τα αρνητικά συναισθήματα μετά τον θάνατο του πατέρα του, αλλά και για να εκφράσει την πιο βάρβαρη πλευρά του, μέσω old school death metal, σαν κι αυτό που χαρακτήριζε τους Lost στην αφετηρία τους. Μαζί του συμμετέχουν και ο Hamish Glencross των My Dying Bride, ο Scoot των Doom, ο Adrian Erlandsson των At The Gates και ο Mully Evans, φίλος του Mackintosh.
Mε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον περίμενα το τρίτο χτύπημα των Textures, της ολλανδικής μπάντας που είχαν καταπλήξει με το post\hardcore μεγαλείο του "Silhouettes". Μουσικοί με διαφορετικές καταβολές και προτιμήσεις καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα μωσαϊκό, με ποικιλία επιρροών και διαθέσεων. Οι αποχωρήσαντες Eric Kalsbeek (φωνή) και Richard Rietdijk (πλήκτρα) αντικαταστάθηκαν αντιστοίχως από τους Daniel De Jongh (ex-CiLiCe) and Uri Dijk (Ethereal).
Για πολλά χρόνια η Ιταλική metal σκηνή ήταν γνωστή για τους Lacuna Coil και τους Rhapsody. Δεν είχε όμως μια ακραία μπάντα που να ξεχωρίζει. Ίσως οι Fleshgod Apocalypse να είναι αυτή η μπάντα. Το brutal death metal "ράβεται" πάνω σε εντυπωσιακά ορχηστρικά μέρη. Τα φωνητικά είναι κυρίως κάφρικα, με μερικά παρανοϊκά\θεατρικά να δημιουργούν ατμόσφαιρα μεγαλείου.
Ένα ακόμη συγκρότημα από την εγχώρια σκηνή, κερδίζει τις εντυπώσεις με έναν δίσκο που σε κολλάει στον τοίχο. Αποτελούμενοι από μέλη των Karma Violens, Septicflesh και Valet Parn οι Double Square κάνουν ένα ονειρεμένο ντεμπούτο. Τσαμπουκαλεμένο, πωρωτικό και groovy, με μοντέρνες πινελιές από μελωδικό death, αν και ο πυρήνας είναι το hardcore.
Oι Morbid Angel είναι η μεγαλύτερη death metal μπάντα όλων των εποχών. Σύμφωνοι ως εδώ; Ωραία. Το industrial και τα ηλεκτρονικά στοιχεία μου αρέσουν, όταν βέβαια χρησιμοποιούνται σωστά. Προς τι αυτή η εισαγωγή; Γιατί το "Illud Divinum Insanus" σίγουρα διχάζει με την ηχητική του προσέγγιση. Πάνε 8 χρόνια από το καταιγιστικό "Heretic" και η αναμονή για νέο υλικό ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλη. Δυστυχώς οι Morbid Angel ίσως για πρώτη φορά απογοητεύουν.
Aλλάζει μια πετυχημένη συνταγή; Υπό προυποθέσεις ναι. Αλλά στην περίπτωση των Amorphis, μιας πραγματικά αγαπημένης μπάντας δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Με την έλευση του Tommi Joutsen πίσω από το μικρόφωνο, οι Φινλανδοί αναγεννήθηκαν προσφέροντάς μας δίσκους όπως τα "Eclipse", "Silent Waters" και "Skyforger" με τον έναν να είναι καλύτερος από τον άλλον. Στο 10ο συνολικό τους άλμπουμ και 4ο σερί με τον Joutsen ασχολούνται και πάλι με την μυθολογία της πατρίδας τους στιχουργικά, ενώ ηχητικά ακολουθούν τα χνάρια των τελευταίων.
Οι Novembers Doom έχουν χτίσει ένα καλό όνομα όλα αυτά τα χρόνια, χάρη στην συνέπειά τους και στο ότι γράφουν όμορφα, στοιχειωτικά τραγούδια. Στον όγδοο δίσκο τους, τόσο το "November" δηλαδή η ατμόσφαιρα, όσο και το "Doom" έχουν ενισχυθεί, αλλά και οι συνθέσεις είναι πιο περίπλοκες απ' ότι συνήθως.
Tι μπορείς να περιμένεις από μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει τα "Mystic Places of Dawn", "Esoptron", "Ophidian Wheel" και "Revolution DNA" μέχρι να βγάλουν το κορυφαίο "Sumerian Demons"; Τα καλύτερα. Κι αυτοί διαλύονται προς λύπη όλων. Κι όταν αποφασίζουν να ξαναρχίσουν, ξεπερνούν τους εαυτούς τους με το αριστουργηματικό "Communion". Και λες αυτή είναι η κορυφή τους. Τότε "σκάει"το "The Great Mass" και καλύπτει όλο το χαμένο έδαφος για τους Septicflesh και τους θέτει επικεφαλής γιατί κάνει όλα όσα μας έχει συνηθίσει η μπάντα. Δηλαδή το να πειραματίζονται, να γράφουν τραγούδια-δυναμίτες και ταυτόχρονα να προσφέρουν ένα υψηλό ποιοτικά καλλιτεχνικό έργο που διαφοροποιείται από τα προηγούμενα και συνάμα είναι τόσο, μα τόσο καλό.
